Bakra

Journalistiek is voor mij nog altijd een vrij onbekend terrein. Ik ben natuurlijk nog niet eens afgestudeerd en laat ik eerlijk zijn: veel ervaring heb ik niet. En toch kan ik al wel een beetje zeggen wat me makkelijk af gaat en wat minder.
Met weinig ervaring kom je in dit vak al wel een heel eind. Je bluft makkelijk een eind weg en leert al snel om mensen te beoordelen en in te spelen op hun karakters - ook een groot voordeel op andere gebieden in het leven. En toch was ik twee weken totaal uit mijn comfort zone.
Een studiereis bracht me in Suriname: het land van het lekkere eten, de mix van culturen en het gemakkelijke leven; no spang. Eigenlijk trok het land mij in eerste instantie helemaal niet, en was ik alleen van de partij om ook maar eens met school naar het buitenland geweest te zijn. Om vooral niet te spreken over het idee dat ik had over het bedrijven van professionele journalistiek...
Het leven voor een bakra in Suriname is even wennen. Het land loopt over van de Nederlandse stagiaires en Surinames kijken dan ook niet op van een blondine meer of minder, maar als buitenlander loop je toch wel tegen een paar dingen aan.
Het begint er al mee dat je bij het aanvragen van een visum absoluut niet moet vermelden dat je journalist bent (wordt); Suriname houdt niet van betweterige/kritische journalisten (sowieso niet van Nederlanders die (denken) het beter (te) weten).
Bij het maken van afspraken moet je er rekening mee houden dat het best wel eens zo kan zijn dat jouw gesprekspartner niet of te laat komt opdagen (er zijn natuurlijk uitzonderingen) en kan het voorkomen dat je lang door moet vragen of regelmatig instanties moet terug bellen voordat je de gewenste persoon aan de telefoon krijgt.
Daarentegen is het wel veel makkelijker dan in Nederland om rechtstreeks een directeur of politicus te spreken te krijgen: er zijn maar weinig persvoorlichters. Ook moet je niet gek opkijken dat als je bij iemand thuis een interview houdt, je direct wordt opgenomen in iemands familie. De gastvrijheid en vriendelijkheid van Surinamers is grenzeloos en het zorgde ervoor dat ik me gelijk geaccepteerd voelde, al was ik dan nog een bakra.
Tegen het einde van onze studiereis (een woord waarmee je bij instanties veel voor elkaar krijgt) merkte ik dat ook ik opeens veel minder het nut van tijd zag en dat ik makkelijker werd met het nakomen van afspraken. Ik ging een stuk relaxter naar huis, dan dat ik twee weken daarvoor was aangekomen.
In Nederland is het helaas wel makkelijk om snel in je oude ritme te vervallen. Nu drukken afspraken en deadlines weer zwaar op mijn schouders en ben ik letterlijk ziek geworden van de stress.
Een paar wijze lessen heb ik gelukkig wel geleerd, waaronder no spang.

'I don't care what you think, as long as it's about me'
Fall Out Boy - I Don't Care