Good Charlotte - Cardiology

Kort geleden schreef ik dat ik niet zeker wist of ik Good Charlotte na hun laatste album nog een kans moest geven. Dat ik dat wel moet doen, daar hebben ze me nog steeds niet echt van overtuigd. Maar dat er meer in de band zit dan dat ze op Good Morning Revival hebben laten horen, blijkt wel uit hun nieuwe plaat Cardiology.
Het album opent met het vreselijke Introduction to Cardiology. Dat het niet werkt, blijkt wel als je gewoon doorspoelt naar nummer twee, Let The Music Play: de ware starter voor een plaat als deze. Good Charlotte is gewoon niet meer de band als op The Chronicles Of Life And Death, waar ze makkelijk wegkomen met een maffe intro. Cardiology is, ondanks wat de titel doet vermoeden, een gezellige plaat met uptempo nummers dat je juist je zorgen in het leven even doet vergeten. Ik wil er helemaal niet aan denken hoe kwetsbaar we zijn als ik deze muziek opzet, maar dat is wel iets dat GC je niet makkelijk laat vergeten.
Vooral de nummers Counting The Days, Silver Screen Romance en Last Night zijn erg leuk. Draak van een nummer is Sex On The Radio. Er worden dingen in het nummer gepropt niet omdat het nu zo mooi klinkt, maar omdat er dingen gezegd willen worden ('I took her out to eat, 'cause we were in a city that neither on of us knew'). Zeker wanneer je je gaat afvragen of zanger Joel dit nummer zingt voor zijn vrouw Nichole Richie, lopen de rillingen over m'n rug. Bah, een potje geslijm.
Met dat soort romantisch gezeur staat de plaat overigens vol, maar meestal komt GC er goed mee weg. Het zijn geen rebellerende teksten zoals op The Young And The Hopeless, maar vreugdesongs over het feit dat de economische depressie voorbij is. Erg gezellig is dan wel het nummer Like It's Her Birthday, dat de band al speelde tijdens hun laatste concert in Nederland. Het is catchy, maar zal nooit een hit worden als Lifestyles Of The Rich And Famous.
Kortom: de plaat is best ok, en de band is er zelf overduidelijk tevreden over, maar het gaat niet naar een niveau waarvan ik het inmiddels wel van de band verwacht had.

Popjournalistiek 2

De plek waar ik nu terecht ben gekomen is wel heel absurd. Ik moet stage lopen en ik heb het geluk dat ik dat bij een onwijs leuk blad mag doen. Maar het is wel absurd.

Journalisten zijn aparte types, dat weet ik allang. Zo had ik eens een stagebegeleider bij een krant die op enkel colaligt en broodjes kroket leek te leven. Maar muziekjournalisten zijn misschien nog een tikkeltje raarder. Maar daarom ook leuker.
Mijn werkplek is een vloer van een oud Arnhems pand; met hoge plafonds, hoge ramen en een schitterende hal met een oude trap. Maar er vallen ook heel wat andere dingen op.
Zo wordt het niet zo nauw genomen met hygiëne. De prullenbakken wordt weinig geleegd, er is geen zeep (ook niet in de wc), handdoeken en theedoeken maar af en toe verschoond, overal ligt een dikke laag stof op en het is een puinzooi. Bovendien zit er op het raam een platgeslagen wesp, maar nooit is de moeite genomen om die een waardig einde te geven en dus hangt hij daar maar zo'n beetje; met één vleugeltje en een verminkt achterlijf.
De eerste paar dagen dat ik aan een bureau zat (met brandplekken in het bureaublad en een toetsenbord zo smerig dat ik meteen de neiging had om het te gaan ontsmetten), rook ik terpentine. Nu mij dat een beetje onlogisch leek, ben ik mijn neus gevolgd en stuitte ik op de prullenbak, die na jaren van vieze, overvolle zakken te hebben moeten bewaren is gaan stinken naar rottend afval en oude koffie pads.
Overigens moet ik nog iets kwijt wat in deze tijd een beetje raar is. Iets dat 'er is ingeslopen', zo is mij verteld. Bijna iedereen op de werkvloer rookt. Binnen. Óp diezelfde werkvloer. Vandaar die brandvlekken in het bureau. De hele dag stijgen er kringeltjes blauwe rook achter de computers op, ik kan elke avond mijn haar wassen en mijn kleding gaat meteen bij thuiskomst in de was. Ik vraag me af of ik hier ooit aan zal wennen. Ik noem dan ook met reden de naam van dit blad niet.
Oh, er is ook nog een goudvis, die van ongelukkigheid niet eens goud meer is. Hij zwemt in een vierkante bak met spiegelglas, waardoor hij vast in ieder geval niet het idee heeft dat hij alleen is. Heel toepasselijk heeft hij een huisje in de vorm van een doodshoofd in zijn kom liggen, die van vuiligheid zwart is uitgeslagen. Samen met mijn mede-stagiaire heb ik de kom eens een sopje gegeven, en volgens mij wist vis niet wat hem overkwam. Hij leeft overigens nog steeds.
Ik durf bijna geen thee meer te drinken, niet van een bordje te eten of naar de wc te gaan - maar er moet wel gewerkt worden. Dus neem ik elke dag mijn eigen lunch mee en zitter er nu standaard reinigingdoekjes en ontsmettingsmiddel in mijn tas. Als er even niemand kijkt wrijf ik af en toe snel mijn handen schoon aan zo'n doekje en begraaf mijn neus stiekem in mijn handen. Ik wil niet zeuren, ik ben natuurlijk maar de stagiair, maar dit lijdt allemaal wel erg af.

Na drie maanden stage kan ik inmiddels wel zeggen dat ik compleet ben ingeburgerd. Ik erger me nergens meer aan. Na drie maanden zit mijn stageperiode er hier op en ondanks de lange aanpassingtijd zou ik het liefst nog maanden blijven.
Ik heb het geluk dat ik op een ontzettend gezellige redactie terecht ben gekomen. Je zou het niet verwachten op een redactie waar over muziek wordt geschreven, maar het is af en toe zelfs muisstil. Er knalt geen nieuwe plaat door de speakers: alles is redelijk ingetogen en serieus. Tot het moment dat de aandacht van iemand gewenst is en deze persoon te geconcentreerd is: dat wordt er met elastiekjes naar de andere kant van de vloer geschoten - een enkele keer met fatale afloop. Toen ik de eerste keer stagevergoeding kreeg en op mijn bankafschriften keek, stond er bij dat bedrag: 'Welkom bij de club'. En ik voelde me even stiekem heel trots. Want elke maand wordt er door deze club een geweldig blad gemaakt. Stress of geen stress, drama's en frustraties: alles komt voorbij, maar elke maand ligt er een schitterend blad in de winkel. En dat ik die club nu moet gaan verlaten, doet best een beetje pijn.

Popjournalistiek

Hoewel ik nog maar enkele maanden in 'het veld' werk, heb ik al veel leuke dingen van de popjournalistiek mogen meemaken.

Zo mag ik af en toe een grote, dan een wat kleinere en onbekende artiest interviewen. Of een artiest die groot lijkt te gaan worden. Zo was mijn allereerste face to face interview voor het tijdschrift met Adam Grahn van de Zweedse band Royal Republic. Het interview vond plaats in het Amsterdamse Backstage hotel. Een ontzettend leuke plek: boven de bar hangt een drumstel, waarvan enkele onderdelen als lamp fungeren. Met witte stift is er door de gasten die in het hotel verbleven overal een boodschap achtergelaten - op het drumstel, de biljartafel, de piano, tafels, stoelen, muren... Denk bijvoorbeeld aan de jongens van Snow Patrol.
Maar er is daar iets nog veel leuker: het Guitar Hero spel dat is geïnstalleerd. Vlak voor mijn interview met de Belgische indieband The Tellers waren zij aan het spelen en moest ik er ook aan geloven. Dat spel nog nooit eerder gespeeld te hebben, werd ik natuurlijk genadeloos ingemaakt. Maar dat neemt niet weg dat er een super ontspannen sfeer ontstond en dat het super gezellig werd - de beste basis voor een leuk interview.
Het kan ook anders lopen dan verwacht. De middag voor een optreden van Grinderman in Utrecht sprak ik zangeres Anna Calvi, zij verzorgde het voorprogramma. Ik had naar haar plaat geluisterd en natuurlijk research gedaan, waardoor ik een bepaald beeld van haar had gekregen. Zo anders bleek zij in het echt te zijn. Op haar nieuwe single zingt ze iedereen omver met haar krachtige geluid, maar tegenover mij zat een nerveus, verlegen meisje dat haar handen in haar mouwen verstopte.

De allermooiste kans die ik tot nu toe heb gekregen, is het interview dat ik heb mogen doen met My Chemical Romance (later een compleet verslag). Het interview zou plaatsvinden in de Melkweg, met zanger Gerard Way, bassist Mikey Way en gitarist Frank Iero. Gerard was echter ziekjes, dus die zou er niet bij kunnen zijn. Dat betekende niet dat ik niet alsnog stond te springen. My Chemical Romance staat al jaren in de top van mijn favoriete bands, en zo'n interview is de reden dat ik journalistiek ben gaan studeren. Alle politicologie, sociologie en ethiek blijkt het nu opeens allemaal waard te zijn geweest. Bovenin de Melkweg, in de kleedkamers, ontmoette ik Frank en Mikey. Het interview was erg ontspannen. Ik wás natuurlijk wel gespannen, maar zodra ik de kamer binnenstapte verdween dat. Ik had oorspronkelijk twintig minuten de tijd (bij een minder bekende artiest is dat vaak een half uur), maar uiteindelijk mocht ik maar een kwartiertje (wat toch uitliep tot ruim twintig minuten. Dat hangt ook een beetje van de artiest af, ze vonden het blijkbaar ook gezellig). Er wordt altijd gezegd dat Mikey niet veel zegt tijdens interviews, maar hij was behoorlijk spraakzaam. Hij wilde ook echt zijn zegje doen. Ik was er natuurlijk als journalist, maar voelde me toch ook een beetje bewonderaar. Niet moeilijk om die twee te combineren, blijkt.

Een groot voordeel van popjournalist zijn, is de mogelijkheid om gratis bij concerten te zijn en albums te horen voordat ze uit zijn. En natuurlijk niet te vergeten: af en toe doet de kans zich voor om een van je helden te ontmoeten!
Een inzicht geven in hoe het op de redactie gaat, is een verhaal apart. Ik hou het voorlopig even hierbij, maar een inkijkje in de ingewikkelde praktijken van een muziekbladenredactie komt er zeker nog!

Green Day in de bioscoop

Mijn eerste reactie bij de vertoning van een concertregistratie van Green Day in Munich was: te gek! Daar moet ik bij zijn! Het was dan ook wel de moeite waard, maar niet bijzonder.
Maandagavond 22 november draaide Green Day 21st Century Breakdown in Pathé Arena in Amsterdam. Het was maar goed dat ik weken van tevoren al kaartjes had besteld, want de zaal was uitverkocht. Helaas was het een kleine zaal en was de akoestiek niet perfect, waardoor bezoekers niet het maximale uit hun aanwezigheid konden halen. Dit probleem was makkelijk te verhelpen geweest, want aan Green Day lag het niet.
De concertenreeks bij het album 21st Century Breakdown (2009) was weer spetakel, net zoals we van de band hebben gezien bij de American Idiot-tour. De show was tegelijkertijd dan ook niets nieuws. Veel nummers die bij American Idiot werden gespeeld, worden ook nu uit de trucendoos gehaald. De kijker van de concertregistratie zal dit echter niet zo opvallen: veel nummers zijn er uit geknipt. Alleen de nummers van het laatste album, de belangrijkste van de AI-plaat en wat oude klassiekers blijven over (She, When I Come Around, Brain Stew, Jaded - Longview schittert van afwezigheid). Dit resulteert in grove heiligschennis: midden in Jesus Of Suburbia wordt het nummer afgekapt, om de kijker verbrouwereerd achter te laten.
Niets nieuws is dat afgesloten wordt met Good Riddance, maar commentaar op de show laat ik hier achterwege. Vooraf werd beloofd dat het publiek maar liefst negentig minuten zou kunnen genieten van hun helden, maar er blijven er maar 75 van over. Ik hoop eerlijk waar dat op de dvd wat minder is geknipt in een show die zorgvuldig is samengesteld.
Green Day in de bioscoop zien is een aparte gewaarwording. Het publiek zit, op vijf hysterische tienermeiden na, muisstil van de film te genieten. Achteraf volgt een ingetogen applausje. Het is de vraag waarom de band er voor heeft gekozen om de film te vertonen in bioscopen. Het idee is hartstikke leuk, maar valt een beetje in het water doordat er zoveel mist. Wie het concert niet in een theater heeft gezien, zal dat echter niet zo opvallen. En dan blijft er gewoon een lekker rockconcert over, waar je - ook hutjemutje in een volle bioscoopzaal - razend enthousiast van wordt.

Jimmy Eat World @ Melkweg 3 nov

Dat de Amerikaanse alternatieve rockband Jimmy Eat World met hun nieuwe album Invented de plank compleet misslaat, blijkt wel uit het concert dat zij woensdag 3 november gaven in de Melkweg, Amsterdam. Oude nummers konden rekenen op enthousiaste reacties uit het publiek, bij de nieuwe nummers bleef het angstvallig stil.
De band opent met het altijd opzwepende Bleed American. Dat is typisch: veel bands met een nieuw album openen met het sterkste nummer van die plaat. Dat Jimmy dit nummer als opener neerzet, zegt iets over hoe zij zelf tegen het album aankijken (ze zullen wel weten dat ze zich dit keer niet profileren als 'alternatieve rockband').
Invented is compleet anders dan voorgaande platen van JEW. Waar je vroeger kon rekenen op uptempo nummers met veel gitaarspel, nu zijn de teksten en de tonen softjes. Dat is jammer, want ik keek echt uit naar een spetterend nieuw exemplaar. Zanger Jim Adkins schreef de songs voor Invented vanuit character writing. Hij bekeek foto's en schreef daar verhalen bij. Het is een totaal andere aanpak en zeker komen er interessante nummers uit. Maar dat is veelal geen passend geluid bij het bestaande JEW repertoire.
Even vroeg ik mij af of het aan mij lag. Misschien willen fans van de band zo'n verandering wel graag zien. Maar het blijkt tijdens het concert het tegenover gestelde. Alleen tijdens het ene betere nummers op de plaat (de eerste single My Best Theory) gedraagt het publiek zich zoals het hoort bij een rockconcert. De andere nummers lenen zich daar niet voor, waardoor het gros van het publiek met zijn armen over elkaar naar het viertal staat te kijken.
The Middle, Futures, Always Be, A Praise Chorus en Hear You Me zijn klassiekers en brengen de toeschouwers in beweging. Het nummer Action Needs An Audience, gezongen door gitarist Tom Linton is al helemaal een misser. Ik word er niet warm of koud van.
Het is allemaal een beetje jammer. Ik wilde JEW graag live zien: de laatste keer dat ik ze op het podium zag was als voorprogramma van Green Day in 2005. Daarna zijn ze voor mij uitgegroeid tot een van mijn favoriete bands, maar dat plekje zullen ze nu aan iemand anders moeten afstaan. Ik kan me niet herinneren dat ik ooit eerder bij een concert ben weggegaan, maar Jimmy kon mij geen minuut langer vermaken. Zonde dat ik Sweetness heb gemist; ik weet zeker dat ze die gespeeld hebben en dat het publiek razend enthousiast zal zijn geweest. Maar eerlijk is eerlijk: vier dagen eerder zag ik My Chemical Romance en iets moet wel héél goed zijn, wil het die ervaring overtreffen.

My Chemical Romance @ Melkweg 30 okt

Bijna barst de Danger Days gekte lost. Maar dat het al een beetje broeit, was zaterdagavond voelbaar in de Melkweg, Amsterdam. My Chemical Romance trad daar op, ter promotie van hun nieuwe album dat op 19 november uitkomt. Danger Days: The True Lives Of The Fabulous Killjoys vertelt het verhaal van vier helden in de woestijn van California. Ze strijden met hun rayguns tegen al het kwaad dat commerciële partijen loslaten in de wereld, behelst in het bedrijf Better Living Industries. Als een ware Charlie fungeert de pirate radio DJ Dr. Death Defying om ze de weg te wijzen.
Tijdens het concert was weinig van de Killjoys te zien. Fans kwamen al wel in vol ornaat (inclusief maskers en rood geverfd haar - erg origineel), maar de (inmiddels) vier mannen van MCR waren lekker zichzelf. Ze begonnen met de eerste single van de nieuwe plaat: Na Na Na. Het was een lekkere binnenkomer, precies alles wat we bijna drie jaar hebben moeten missen. MCR kon lang teren op het succes van The Black Parade, maar nu houdt iedereen zijn adem in voor het nieuwe album. De verwachtingen zijn hoog. Er zijn al een paar tipjes van de sluier opgelicht, uiteraard: de single Na Na Na, de bijbehorende videoclip, de release van het nummer The Only Hope Fore Me Is You en voorproefje van het nummer Planetary (GO!). De release van tweede single SING komt er bijna aan. Het belooft allemaal veel goeds. Fans en critici staan te springen: óf om het de grond in te boren (dat doet critici nu eenmaal graag), óf om het te omarmen. Ik denk dat laatste. Als een van de weinige in Nederland heb ik het album alvast mogen horen, en ik kan met zekerheid zeggen: absoluut de moeite waard. Totaal anders, dat zeggen ze zelf ook, maar toch net zo creatief als je van de band gewend bent. Ze slaan een andere weg in, maar dat is precies wat we van de band verwachten. MCR fans, of Killjoys, zoals ze nu worden genoemd, houden van verandering. MCR geeft ze precies wat ze willen.
Het vetrek van Bob heeft zwaar gewogen voor het eindresultaat van Danger Days. Maar op het podium is hij, eerlijk is eerlijk, geen groot gemis. De vervangende drummer - die overigens nog niet de officiële vervanger is - slaat zijn mannetje en rockt net zo hard als de rest. Bassist Mikey valt op door zijn glitterbass en Frank is als vanouds heerlijk om te zien. Ray krijgt misschien lang niet zo veel aandacht als hij eigenlijk verdient voor al zijn harde werk. Want zanger Gerard staat de hele show in het middelpunt. Hij is zichtbaar vermoeid: hij drinkt koffie, een rode neus en af en toe verliest hij slijm waarvan hij zelf niet weet waar het vandaan komt. Hij heeft overduidelijk een griepje te pakken, maar hij doet zijn best om toch stevig op het podium te staan. Als je niet zou weten dat hij keurig getrouwd is, zou je hele andere dingen over de beste man kunnen hebben. De zanger heeft nogal verwijfde trekjes, waar het publiek dol enthousiast van wordt. Hij is duidelijk nog steeds het sekssymbool dat hij jaren geleden is geworden. Met zijn rode haar verwerft hij een nieuw soort status: was hij de mysterieuze figuur van The Black Parade, nu is hij een rebelse antiheld als zijn karakter Party Poison.
Van het nieuwe album speelden ze vijf nummers: The Only Hope For Me Is You, DESTROYA en The Kids From Yesterday. DESTROYA komt in de buurt van wat ze op hun eerste album graag deden: lekker hardere rock zonder melodieuze stukjes. Dat ze geen afstand nemen van dat album I Brought You My Bullets, You Brought Me Your Love is duidelijk als ze het nummer Our Lady Of Sorrows spelen: beter dan ooit eerder. Opeens weet je hoe dat nummer éigenlijk is bedoeld. Dat MCR sowieso veel beter vaart op een live publiek dan dat ze het moeten hebben van een album, blijkt uit de energie die Gerard lijkt te krijgen als de zaal losgaat. Ze spelen veel van The Black Parade. Welcome To The Black Parade, Momma (Gerard: "Amsterdam is the kind of city this song has been written for,"), Cancer (een prachtige act van Gerard alleen), Sleep, Famous Last Words en Teenagers komen voorbij. Van Three Cheers For Sweet Revenge wordt het publiek ook nog steeds warm: I'm Not Okay wordt zo luid meegezongen dat het dak er af gaat. Het is het nummer waar MCR bekend mee is geworden en waar het al het succes zo'n beetje aan dankt. Alle twintigers die nu bij de show zijn, zaten in de moeilijkste periode van hun leven toen dat nummer uitkwam.Ook Thank You For The Venom, Famous Last Words, You Know What They Do To Guys Like Us In Prison en Helena kwamen voorbij.

Het was een prachtige verzameling van alle hoogtepunten van MCR. Een band als deze krijgt de waardering die ze verdient in een podium als de Melkweg: de Heineken Music Hall doet de intieme kant die ze ook hebben teniet. Iedereen die er bij was, mag zich gelukkig prijzen.

Set List:

Na Na Na
Thank You For The Venom
Planetary (GO!)
Famous Last Words
I’m Not Okay
Our Lady of Sorrows
I Don’t Love You
You Know What They Do To Guys Like Us In Prison
The Only Hope For Me Is You
DESTROYA
Welcome To The Black Parade
Helena
Mama
Teenagers
The Ghost Of You
Sleep
Cancer
The Kids From Yesterday

New!

Er staan weer een hoop nieuwe dingen in de spotlights. Zo is er My Favorite Scar met gelijknamig debuut album; vooral het titelnummer belooft veel.

Mijn aandacht voor The Gaslight Anthem werd getrokken door Revolver's Lust For Life: voor mij is het een beetje aan de rustige kant, ik mis een beetje de pit op het nieuwe album American Slang.

Wel erg leuk, maar totaal iets anders, is het album Need You Now van Lady Antebellum. Het trio brengt een beetje pop/country ala Taylor Swift, maar het is best lekker om naar te luisteren. Titelnummer Need You Now is wel de grote aandachtstrekker; geen ander nummer op het album komt in de buurt. En dat is zonde, want nu lijkt alles een beetje net te veel op elkaar.

En dan is er nog de nieuwe plaat van Katy Perry: Teenage Dream, met de zomerhit California Gurls. Ze blijft een beetje hangen in de discosfeer, erg jammer, want het onschuldige I Kissed A Girl-imago stond haar beter. Vooral het nummer Peacock is een draak van een nummer, iets wat zelfs haar knappe koppie niet goed kan maken. The One That Got Away is weer wel lekker Perry-achtig, zoals vanouds. Misschien wordt het tijd om in te zien dat ze inderdaad een leuke presentatrice is (MTV Awards deed ze hilarisch) en een minder goede zangeres.

Seizoenmuziek

Nu het weer koud begint te worden, heb ik opeens weer zin om naar The Used, My Chemical Romance en HIM te luisteren. De afgelopen tijd had ik meer zin in Katy Perry, Lady Gaga en Maroon 5. Voor mij, kortom, zomermuziek.
Ik vertelde laatst een vriendin dat het bij mij echt van de tijd van het jaar afhangt waar ik qua muziek zin in heb. Zij vond het heel apart, voor mij is het zo klaar als een klontje. Wat zwaardere, hardere muziek past voor mij beter bij de sombere, regenachtige dagen - op een bootje in een zonnig land hoor ik liever Poker Face.
Ik heb dan ook echt muziek die me aan een bepaalde plaats of tijd doet terug denken. Raar genoeg is er een bijzonder geval dat totaal niet in het bovengenoemde patroon past. Jimmy Eat World hoort voor mij bijvoorbeeld bij een dag aan het stand; op vakantie luister ik het liefst naar Sweetness of Bleed American, terwijl dat toch alternatieve pop is.
Na deze zomer kan ik geen California Gurls meer horen, maar het bracht me zes weken geleden wel in een optimale zomerstemming, evenals Billionair (Travie Mccoy en Bruno Mars). Terwijl ik Airplanes (Hayle Williams en Eminem) een goed herfstnummer vind, net als Love The Way You Lie (Eminem en Rihanna).
Ik ben net terug van een week vakantie (waar ik bijzonder weinig muziek heb geluisterd - het wordt weer hoog tijd om me van mijn absoluut noodzakelijke hoeveelheid per dag te voorzien) en ben benieuwd wat de herfst gaat brengen. Ik kan absoluut niet meer wachten op een nieuw My Chem album, maar ben ook erg benieuwd naar de nieuw Jimmy. Voor nu is het tijd om alle oude platen maar weer eens uit te kast te trekken, nu de dagen weer korter worden.

Good Charlotte in 013

De Groningsband MakeBelieve mocht donderdagavond de Good Charlotte-fans opwarmen in 013 in Tilburg. Ze konden het helaas niet echt waarmaken. Bij de vraag wie er dit jaar naar Lowlands gaat gingen genoeg vingers de lucht in, maar bij de vraag wie hen daar dan ook komt opzoeken bleef het angstaanjagend stil in de zaal. De band kon er wel om lachen, maar typerend voor de positie van het voorprogramma bij een rockshow is het wel.
Bij het optreden van de Amerikaanse poppunk band Good Charlotte ging ook niet echt het dak eraf. De jongens uit Waldorf, Maryland, zijn geen spat veranderd de afgelopen jaren, maar echt een feestje bouwen doen ze niet.
Het optreden is een paar weken geleden aangekondigd als albumpromotie voor de nieuwe plaat van de band. Dat album is nog steeds niet uit, de jongen van de merchandise wist me wel te vertellen dat het vermoedelijk in oktober eindelijk in de winkel liet. Maar de broertjes Madden, gitarist en toetsenist Billy Martin, bassist Paul Thomas en drummer Dean Butterworth speelden opvallende weinig nummers van dat zogenaamde nieuwe album. Een van de drie kreeg wel wat meer aandacht en zanger Joel legde uit dat broer Benji het geschreven zou hebben over zijn ex. Benji, die maar wat graag meespeelde, was overigens vreselijk schor, door het feesten de dag daarvoor, zo zegt hij zelf. Ik vraag me af of hij inmiddels niet permanent schor is, door het ruige leven van de rockster.
Joel blijkt wel een praatjesmaker en praat de nummers met veel plezier aan elkaar. Hij is er, zo bleek, van overtuigd dat wij wereldkampioen worden op het WK voetbal en hij voelde zich helemaal welkom in de popzaal. Geen noot werd vals gezongen, stiekem moest hij wel af en toe in het tekstboek kijken, dat aan zijn voeten lag. Ach, de mannen zijn er ook een tijdje uit geweest.

Veel oude nummers kwamen voorbij, zelfs van het eerste album Good Charlotte werd wat gespeeld, hoewel je zou denken dat de jongens deze nummers al lang ontgroeid zijn. Lifestyles of The Rich And Famous blijkt toch de gangmaker te blijven, daar komen ze nooit meer van af. En als dat de toonzetter is voor het volgende album, dan belooft het veel goeds. Maar ze hangen steeds meer naar de rap, wat absoluut niet bij het GC imago past. En dat is zonde, want nog steeds hebben ze veel energie, ook zeker op het podium. Benji en Joel dragen de show, maar ze zouden het niet kunnen doen zonder Billy of Paul. Na 10 jaar staat er nog steeds een hechte band on stage.

Benno

Waarschijnlijk in tegenstelling tot veel van mijn leeftijdsgenoten maar net als andere ware muziekliefhebbers koop ik nog steeds cd's.
De laatste tijd komt het steeds vaker voor dat ik een nieuw album eerst op internet beluister (Spotify, YouTube), voordat ik het koop. Maar als ik dan iets ook echt goed vind, dan ga ik nog steeds naar de platenzaak om het schijfje te kopen. Niet alleen gun ik de winkel en ook in het verlengde daarvan de artiest de opbrengst, maar ook is het een aanvulling op mijn muziekverzameling.
Er is een tijd geweest dat ik van elk onbekend bandje een album wilde hebben - daar ben ik overheen. Ik heb wat vage platen in de kast staan (MxPx, Leaf), maar tegenwoordig behaalt alleen echt goede muziek mijn kast. En dan is internet (stiekem) inderdaad wel erg handig.
De inhoud van mijn Ikea Benno kasten is nog net niet alfabetisch geordend. Wel op genre. Maar de boeken zijn dat ook, dus dat laat meer zien dat ik nogal hou van een opgeruimde boel dan dat ik muzikalegenres goed uit elkaar kan houden.
En dat zijn er nogal wat. Want voor Fall Out Boy wist ik niet wat emo was en poppunk vind ik nog steeds niet bij Green Day passen. Ik denk dat heel wat genres om opheldering vragen - en daarnaast is het ook reuze interessant, want onder Indorock valt bijvoorbeeld Peter Koelewijn, volgens Wiki (Kom Van Dat Dak Af). Het is tijd voor een nieuwe rubriek!

Tijd voor een update.

Nieuwe tracks van de Finse band Indica klinken goed: Islands Of Light, In Passing en Straight And Arrow. Na vijf platen in het Fins is het tijd voor Engelstalige nummers. Het album is geproduceerd door Tuomas Holopainen van Nightwish, dus dat belooft veel goeds. A Way Away is nu verkrijgbaar en echt een aanrader.

Good Charlotte komt weer eens naar Nederland! Natuurlijk gaat er geen nummer boven Lifestyles Of The Rich And Famous, en helaas verwacht ik zeker na het laatste deprimerende album Good Morning Revival niet veel meer van de Amerikaanse Poppunk band. Maar zijn ze dan toch nog een keer proberen waard?

8 Juli staan ze in 013 in Tilburg, er zijn nog kaarten te koop (ticketmaster). Het is nog niet bekend wanneer het volgende album Cardiology verschijnt, maar als het goed is, is dat rond september. (Zie ook Cardiology op Youtube). Overigens zijn er op Youtube veel tracks te beluisteren die van het album Cardiology zouden komen; de tracks zijn gelekt.

Muse gaf afgelopen weekend een spetterend optreden in het Goffertpark in Nijmegen. Ik heb van horen zeggen, was er helaas niet zelf bij, dat elke noot zuiver was en dat het een genot was om naar te kijken.

Inmiddels al weer een tijdje in Nederland online, maar toch even een opmerking: Spotify is een super muziekdatabase. Wanneer je het programma op je pc hebt geïnstalleerd, ligt alle muziek voor het grijpen. Zonder te downloaden of te betalen heb je toegang tot een groot muziekbestand. Het enige nadeel is, dat wanneer je de gratis versie hebt, je af en toe moet wachten tot de audioreclame voorbij is. Maar gezien de voordelen van de dienst heb ik dit er graag voor over. Eenvoudig orden je je favoriete muziek en vind je precies wat je zoekt.

Pink Day op het Green Day Festival

Veel Green Day de laatste tijd.
En hoewel er meer goede acts waren, zaterdag op PinkPop, kan ik het optreden van Green Day niet ongezien voorbij laten gaan. Ik heb de band nooit als een festival act gezien, maar op die mening kom ik terug. Want wat is PinkPop aan Green Day besteed - of, zoals Billie Joe het zelf verwoordde: vanaf nu is het geen PinkPop meer, maar 'The Green Day Festival' en gaat de band voortaan door het leven als Pink Day.
Billie Joe, Mike Dirnt en Tre Cool waren als een vis in het water en wisten het publiek binnen no time uit hun dak te laten gaan. Ik vroeg me even af hoeveel PP bezoekers er aan het einde van de dag nog op het festivalterrein zouden zijn, maar het leek drukker dan het de hele dag was geweest.
Zonder introductie en een paar minuutjes te laat (niets voor PinkPop) begon de show - net als bij hun normale concerten, zowel als bij de American Idiot als de 21st Century Breakdown tour - vooraf gegaan door een man in een viezig roze konijnenpak. Het PinkPop publiek houdt wel van een grapje en onder luid applaus tikte het konijn een paar biertjes weg.
Song Of The Century klonk even later, waarna de frontman met veel spektakel op het podium verscheen. Ze speelden veel van hun nieuwste album (21 Century Breakdown, Know Your Enemy, East Jesus Nowhere, The Static Age, 21 Guns en, als toegift, oa, Last Night On Eearth), maar ook voor de oude fans was er genoeg om van te genieten (Longview, Basket Case, Hitching A Ride, She, When I Come Around, Brain Stew en de compilatie van King For A Day en Knowledge, een trucje dat ze al eerder hebben laten zien). American Idiot kreeg ook veel aandacht: Holiday, Are We The Waiting, St. Jimmy en Give Me Novacaine werden luidkeels meegezongen. Toen Billie bij de toegift Wake Me Up When September Ends inzette, ging het dak eraf, gevolgd door American Idiot en Jesus Of Suburbia. Het laatste nummer deed menig toeschouwer een traantje wegpinken: Good Riddance (Time Of Your Life) is een trouwe afsluiter. Minority mocht absoluut niet ontbreken en het was ook geen verrassing dat deze werd gespeeld: het is zeker dat een publiek hierop uit zijn dak gaat.
Een half uur langer dan gepland speelde de band door. En net zoals bij de concerten bleek de frontman een ware komiek: er werden t-shirts het publiek in geschoten, evenals wc papier. Er mochten fans op het podium (een dikkig meisje zong de valste versie van Long View die ik ooit gehoord heb, en waarschijnlijk vond Billie dat ook, al snel zei hij 'Get the fuck away!' en mocht een jongen met groen haar het laatste couplet komen zingen, zie 3fm voor een interview) en een jong meisje deed met Billie het ritueel op East Jesus Nowhere.
Tre kreeg weer zijn momentje in King For A Day (zie de Bullet In A Bible dvd) en hoewel Mike zoals altijd een beetje op de achtergrond bleef, kreeg hij lof toegezongen bij Long View. Het was simpelweg een goed Green Day optreden, zoals we van ze gewend zijn. Voor de trouwe fans was het trouwens niets nieuws, wat wel een beetje jammer is. Ik heb 80,- besteed aan een dag PinkPop, waarbij ik eigenlijk alleen voor Green Day kwam en dat is veel geld. Maar ondanks de regen is PinkPop een geweldig festival en is het het geld dubbel en dwars waard - en dat mijn favoriete band naar mijn favoriete festival kwam, is natuurlijk perfect.
Billie Joe verkondigde dat PinkPop hun eerste optreden was van een nieuwe Europese Tour. En hoewel het PinkPop optreden nagenoeg hetzelfde was als een show van de 21st Century tour, twijfel ik niet bij het kopen van een ticket!

Zie 3voor12 voor filmpjes.

Andere goede acts waren Moke & The Metropole Orkest, C-mon & Kypski, Mando Diao en Editors. Voor zondag stonden nog Pink, Kate Nash, Mika, Slash en grote afsluiter The Prodigy op het programma - Wolfmother heeft op het laatste moment afgezegd, en Destine vervangt hun plekje.

American Idiot Broadway Cast Rec.

Wow. Kijk, een album is een album en als dat dan van een favoriete artiest van je is, vind je al snel dat een album nooit geëvenaard kan worden. En covers zijn dan per definitie gewoon ruk. Gewoon, uit principe.
Maar ik stap af van dat principe. Immers, Pink doet Queens Bohemian Rhapsody naar mijn idee ook beter (excuses) dan Freddie, ook al zegt dat niets over de band. Maar nu is er nog een album uit waarbij nummers goed, af en toe zo mogelijk zelfs verrassender, worden gespeeld dan door de band die het origineel uitbracht.
Ik heb het over American Idiot: de kaskraker, de klassieker - inmiddels - en de punk opera van de eeuw. Green Day wist zelfs met het nieuwe album 21st Century Breakdown het succes niet te overtreffen. Ze hebben een juweeltje in handen, maar hebben dat voor de gelegenheid even overgedragen aan Broadway.
Van de rockopera is namelijk een Broadway versie gemaakt, waarvan onlangs de cd is verschenen. Als ultieme Green Day fan moest ik een exemplaar van het album hebben, al is het alleen maar om zelf te kunnen beoordelen of ze de nummers in hun waarde hebben gelaten en of de artiesten ook maar een beetje in de buurt komen van het kunnen van Billie Joe, Mike en Tre.
En het antwoord is: ja. En beter dan dat.
Wie Green Day verwacht te horen, komt bedrogen uit. De nummers zijn zoals op het originele album, maar er is hier en daar wat veranderd en gemusicaliseerd. Dat wil zeggen: meer spektakel, meer meerstemmig, de toevoeging van een achtergrond koor en hier en daar is het geluid wat gedramatiseerd. Maar ook zijn nummers ontdaan van hun oorspronkelijke jasje, zoals bij Last Night On Eeart, dat akoestisch wordt uitgevoerd.
Het verhaal is ook uitgebreid. Er zijn personages toegevoegd: de hoofdpersoon heet Johnny en zijn vrienden zijn Will en Tunny. Ze ontmoeten St. Jimmy en Whatername. Tunny vertrekt naar het Midden Oosten en Will krijgt met zijn vriendin Heather een kind. St. Jimmy betekent de ondergang van Johnny en al snel wil Whatername niets meer met hem te maken hebben. Het is herkenbaar en toch vernieuwend: de Broadway uitvoering biedt net dat extra's dat je van een musical verwacht.
De nummers zijn netjes op volgorde van de plaat in de musical verwerkt en er zijn zelfs wat songs toegevoegd. Zo bevat de recording vijf nummers van 21st Century: Last Of The American Girls, Last Night On Earth, Before The Lobotomy, Know Your Enemy en 21 Guns. Ook staan er nummers op van B-sides van American Idiot, nummers die alleen in Europa zijn uitgekomen: Favorite Son en Too Much Too Soon. Het nieuwe nummer When It's Time staat zelfs als bonus track op het album, uitgevoerd door Green Day.
De stemmen passen goed bij de sfeer die het verhaal uitstraalt - en hoort uit te stralen. De cast is dicht bij het idee gebleven van vrijgevochten en troubled jonge mensen die hun plekje in de wereld niet kunnen vinden. Vooral de vrouwelijke stemmen zijn verrassend en een welkome verandering. Letterbomb en 21 Guns lijken zo te zijn uitgevoerd alsof het altijd zo had moeten zijn en de samenvoeging van Last Of The American Girls en She's A Rebel is geniaal.
Dat de band compleet achter deze plaat staat, mag wel duidelijk zijn. Ze worden genoemd in het colofon en in het voorwoord; jammer dat Billie Joe niet zelf een commentaar heeft geschreven. Voor elke Green Day liefhebber is de Broadway Cast Recording een must - en zelfs voor enkel de musical waardeerder.

'I really hate to say it, but I told you so'
Green Day - St. Jimmy

Poets en Keane

Nieuws uit Finland! Dat er onwijs goede muziek uit Finland komt, staat vast (HIM, Nightwish). Daar is nu Poets of the Fall aan toe te voegen. Fijne sound! Dreaming Wide Awake van hun nieuwe album Twilight Theater klinkt super, evenals War en Given and Denied. Het oude Carnival of Rust van het gelijknamige album (2006) bevestigt dat 'Poets' op een goede koers zit. Het stemgeluid van zanger Marko is niets bijzonders, en brengt zeker vergeleken met landgenoot Valo geen nieuwe vibe, maar de rockband gooit wel hoge ogen bij het publiek. Het overkomt mij niet snel dat ik meteen naar de winkel ren om een album te kopen, maar ik kan niet wachten tot ik Twilight Theater helemaal kan beluisteren, zoals hij bedoeld is!

Ook Engels nieuws. Keane heeft een nieuw album uit, Night Train. Al sinds Hopes and Fears (2004) ben ik een uitgesproken Keane-liefhebber, wat een beetje verzwakte na Under The Iron Sea (2006). Maar na hun optreden op PinkPop 2009 ben ik weer helemaal overtuigd van hun kunnen: ondanks grote namen als Placebo, The Killers en Franz Ferdinand die ook op het festival speelden, stak Keane er voor mij met kop en schouders bovenuit (net als Snow Patrol, overigens). Night Train is een EP die is opgenomen tijdens de Perfect Symmetry Tour en bevat acht nieuwe tracks. Op YouTube is nog niet veel te vinden, behalve Clear Skies, wat weer lekker Keane-ig klinkt.

All Time Low

Leuk: als member van YouTube met een kanaal krijg je van de site automatisch tips van clips die je, gebaseerd op je eigen afspeellijst, misschien ook wel leuk vindt. De naam ken ik al tijden, maar heb me niet eerder in ze verdiept. Maar wanneer je een rot humeur hebt, is dit wel de perfecte remedie: poppunk van een Amerikaanse band, met een vleugje humor. All Time Low blijkt toch wel interessant! Check zeker Weightless en Damned If I Do Ya. I'm cathing up.

Dead By April

Zeker de moeite waard om te bekijken/beluisteren: Dead By April - Losing You. De band uit Zweden brengt een pop/metal sound met een verrassend tintje. Dit nummer uit 2007 verschilt wel enorm met het nummer Angels Of Clarity, wat ik verschrikkelijk vind. Maar de band toont wel potentie, wat ook te horen is bij Falling Behind en What Can I Say.

Meer van hetzelfde

Up Magazine wees me op het volgende: We Are The Fallen - Bury Me Alive. Wanneer er geschreven wordt over drie ex-leden van Evanescence, trekt het sowieso mijn aandacht, en als er dan ook nog wordt vermeld dat de band met HIM op tour mag, kan het alleen maar veel goeds betekenen. De single Bury Me Alive lijkt alleen wel erg veel op wat we al kennen (Evanescence, Within Temptation...) en voegt dus eigenlijk niet veel toe. Vermakelijk is het wel. Het album komt op 11 mei uit, maar voorlopig hou ik het even bij YouTube.

En in het rijtje 'poppunkbandje', inclusief de allang niet meer hippe kapsels, waarbij het haar van de linkerkant van het hoofd op de rechterkant wordt geplakt, past Artist Vs Poet, met Runaway. Wel gezellig, niet erg bijzonder. Hoor ook Assurance, Closure.

Overigens heb ik nog iets anders leuks: eindelijk ben ook ik overstag wat betreft YouTube. Check mijn site voor video's, interviews, enz =) Ook leuke clips van concerten (zoals HIM in 2008 in 013 in Tilburg: Ville Valo krijgt iets tegen zijn hoofd gegooid en dat vindt 'ie niet leuk...).

Black out

Misschien ben ik een beetje te snel geweest met oordelen. Tijdens een concert wordt muziek van een onbekende band al snel een brei van herrie, maar The Blackout blijkt zo slecht nog niet. In de studio, dan. Zelfs mam vindt het goed.

The Blackout - Save Our Selves (The Warning)
of
The Blackout - This Is Why We Can't Have Nice Things

Het ruigere nummer Children Of The Night is dan weer een beetje too much voor mij, maar oordeel zelf: The Blackout - Children Of The Night.

Nog een pareltje: Iat Watkins doet mee met It's High Tide Baby.

'You and me are history'
The Blackout - Save Our Selves

Uit hun dak op 'Rooftops'

De verbouwde popzaal De Melkweg in Amsterdam aan het Leidseplein is geen lust voor het oog. Gelukkig is er aan de oude zaal niets veranderd - wat dan helaas ook geld voor de geluidskwaliteit.
Aan de band lag het niet. Lostprophets speelde vrijdagavond een goede tweede show in Nederland, eerder deze week stonden ze in 013 in Tilburg. De Welshe band wordt voorgegaan door The Blackout. Een bandje uit Noord-Wales speelt een combinatie van hardcore en screamo, wat er bij veel bezoekers ingaat als zoete koek. Er ontstaat een moshpit, waar de band duidelijk van gediend is, zoals een van de zangers ook nog even zegt als hij aan zijn knieën aan de balustrade van het balkon hangt.
Zoals altijd in de Melkweg betreedt de hoofdact precies op tijd het podium, onder luid gejuich, begeleid door If It Wasn't For Hate van het nieuwe album The Betrayed. Het is duidelijk dat de band de ruige kant wil benadrukken in de show. Ze spelen voornamelijk de harde nummers uit hun repertoire, zoals Dstryr/Dstryr van het nieuwe album The Betrayed en oude songs als Shinobi vs. Dragon Ninja (Thefakesoundofprogress, 2000), Burn Burn en Start Something (Start Something, 2004).
Nummers van het derde album Liberation Transmission uit 2006 worden uitvoerig meegezongen (A Town Called Hypocrisy, Everyday Combat, Can't Catch Tomorrow), maar er wordt meer gefeest op het hardcore-geluid. Veel bezoekers lijken een kaartje te hebben gekocht om helemaal uit hun dak te gaan en minder om naar de band te kijken. Schreeuwende tienermeisjes staan dan ook niet vooraan, maar wanen zich veilig op het balkon of achter in de zaal.
Hoogtepunten van de avond zijn de uitvoeringen van For He's A Jolly Good Felon, Last Summer, Last Train Home en Where We Belong. Bij de grootste hit van de laatste jaren gaat werkelijk het dak eraf: Rooftops. Het blijkt vooralsnog als het beste nummer, weliswaar het meest commercieel, van de post-hardcore band.
Zanger Ian Watkins is niet altijd even goed te horen, laat staat te verstaan, door het gebrekkige geluid. Gezang gaat verloren in een drukke zaal met schreeuwende fans en het is lastig om melodieën te herkennen. Dat is het nadeel van een kleine zaal, terwijl dat niet zo hoeft te zijn. Watkins profileert zich wel als een stage animal - hij spingt en gilt en doet wild, hij lijkt onvermoeibaar, het publiek hangt aan zijn lippen.
Na een magere toegift gaat plots het zaallicht aan. Geen concertbezoeker in de zaal heeft ooit eerder zo'n abrupt einde meegemaakt.

'When our time is up, when our lives are done, will we say we've had our fun?'
Lostprophets - Rooftops

Bakra

Journalistiek is voor mij nog altijd een vrij onbekend terrein. Ik ben natuurlijk nog niet eens afgestudeerd en laat ik eerlijk zijn: veel ervaring heb ik niet. En toch kan ik al wel een beetje zeggen wat me makkelijk af gaat en wat minder.
Met weinig ervaring kom je in dit vak al wel een heel eind. Je bluft makkelijk een eind weg en leert al snel om mensen te beoordelen en in te spelen op hun karakters - ook een groot voordeel op andere gebieden in het leven. En toch was ik twee weken totaal uit mijn comfort zone.
Een studiereis bracht me in Suriname: het land van het lekkere eten, de mix van culturen en het gemakkelijke leven; no spang. Eigenlijk trok het land mij in eerste instantie helemaal niet, en was ik alleen van de partij om ook maar eens met school naar het buitenland geweest te zijn. Om vooral niet te spreken over het idee dat ik had over het bedrijven van professionele journalistiek...
Het leven voor een bakra in Suriname is even wennen. Het land loopt over van de Nederlandse stagiaires en Surinames kijken dan ook niet op van een blondine meer of minder, maar als buitenlander loop je toch wel tegen een paar dingen aan.
Het begint er al mee dat je bij het aanvragen van een visum absoluut niet moet vermelden dat je journalist bent (wordt); Suriname houdt niet van betweterige/kritische journalisten (sowieso niet van Nederlanders die (denken) het beter (te) weten).
Bij het maken van afspraken moet je er rekening mee houden dat het best wel eens zo kan zijn dat jouw gesprekspartner niet of te laat komt opdagen (er zijn natuurlijk uitzonderingen) en kan het voorkomen dat je lang door moet vragen of regelmatig instanties moet terug bellen voordat je de gewenste persoon aan de telefoon krijgt.
Daarentegen is het wel veel makkelijker dan in Nederland om rechtstreeks een directeur of politicus te spreken te krijgen: er zijn maar weinig persvoorlichters. Ook moet je niet gek opkijken dat als je bij iemand thuis een interview houdt, je direct wordt opgenomen in iemands familie. De gastvrijheid en vriendelijkheid van Surinamers is grenzeloos en het zorgde ervoor dat ik me gelijk geaccepteerd voelde, al was ik dan nog een bakra.
Tegen het einde van onze studiereis (een woord waarmee je bij instanties veel voor elkaar krijgt) merkte ik dat ook ik opeens veel minder het nut van tijd zag en dat ik makkelijker werd met het nakomen van afspraken. Ik ging een stuk relaxter naar huis, dan dat ik twee weken daarvoor was aangekomen.
In Nederland is het helaas wel makkelijk om snel in je oude ritme te vervallen. Nu drukken afspraken en deadlines weer zwaar op mijn schouders en ben ik letterlijk ziek geworden van de stress.
Een paar wijze lessen heb ik gelukkig wel geleerd, waaronder no spang.

'I don't care what you think, as long as it's about me'
Fall Out Boy - I Don't Care

Kings in HMH

Bij een concertbezoek word je vaak getrakteerd op een extra show, namelijk het voorprogramma. Hoewel het publiek niet om deze acts heeft gevraagd, worden de bands van een voorprogramma vaak wel enthousiast ontvangen en werkt het als opwarmertje voor de echte artiesten.
Bij het 30 Seconds To Mars concert afgelopen dinsdag in de Heineken Music Hall mochten er maar liefst twee bands de rockband inluiden. Opener Lost Alone bleek echter een grote teleurstelling: hun heavymetal sound was niet iets dat 30-liefhebbers verwachtten.
Street Drum Corps maakte de verwachtingen ook niet helemaal waar, al was de frontman energieker en leuker om naar te kijken. De percussieband was vooral verrassend door hun opmerkelijke performance, inclusief het gebruik van vaten, containers, keukengerei en sportattributen. Na wat gegoogle wordt duidelijk dat het niet zomaar een band is, maar dat leden van Good Charlotte, No Doubt, Bad Religion en Linkin Park al het podium met het drietal hebben gedeeld. Ook hebben ze op de Van's Warped Tour gespeeld en is Bert McCracken van The Used een groot fan. Niet te snel oordelen over deze formatie, dus.
Maar net zoals de avond een moeilijke start had, zo ook de frontman van 30 Seconds Jared Leto. De eerste nummers van de Into The Wild Tour klonken moeizaam en schreeuwerig, wat ook kwam door het slecht afgestemde geluid. Helaas betaalde Leto hiervoor de prijs en leek hij moeilijk op gang te kunnen komen. Aan de energie van het publiek lag het in ieder geval niet; zelfs de ingewikkeld geïnstrueerde mosh pit ('Clockwise' - aldus Leto) kwam goed uit de verf. Mede door het ruige Buddha For Mary en Search And Destroy.
Leto's stem was later op de avond helemaal in orde. De oudere nummers A Beautiful Lie, The Fantasy en From Yesterday klonken zoals ze horen en de aandacht van het publiek leek de frontman energie te geven (op internet schrijven veel fans dat hij stoned was - en inderdaad, Leto blijkt een groot fan te zijn van de vrije regels in Nederland).
Grote hoogtepunten waren Leto's vertoning op het vipbalkon en de uitvoering van de single Kings and Queens, waarbij vooraanstaande fans het podium mochten beklimmen. Zij zullen de avond van hun leven gehad hebben, voor de rest was de show overall een mager aftreksel van het album This Is War.

'These lessons that we've learned here have only just begon'
30 Seconds To Mars - Kings and Queens

HIM - Screamworks: Love In Theory And Practice, chapters 1-13

Fans hebben lang moeten wachten op een nieuw album van de Finse Lovemetal band HIM (His Infernal Majesty). Het vorige album, Venus Doom, verscheen in 2007 en was voor velen een beetje een teleurstelling: het bevat een klein aantal nummers en de band leek meer de metal kant op te gaan dan voort te bouwen op hun oude geluid, namelijk melodische rock.
Maar nu is er de volgende plaat, die naar mijn idee de ware opvolger is van Dark Light (2005). Met Screamworks gaan de Finnen de richting op waar ze al jaren naar op weg lijken te zijn. Het is een volwassen, serieus album over liefde, dood en hoop. Geen nieuwe thema's, maar ze worden op een frisse manier gebracht, het geluid is bombastischer en steviger.
De eerste single Heartkiller is een nummer dat te vergelijken is met eerdere singles als Vampire Heart, Rip Out The Wings Of A Butterfly of Killing Loneliness: een nummer dat muzikaal gezien niet alleen liefhebbers zal aanspreken, maar ook nieuwe fans zal trekken.
Ook het openingsnummer In Venere Veritas (In seksueel verlangen/liefde ligt de waarheid) klinkt aantrekkelijk: zanger Ville Valo laat weer zien dat hij net zo goed een zanger is als tekstschrijver en benadrukt dat hij evengoed kan zingen als schreeuwen (iets wat hij vooral niet moet afleren - het is de kracht van een band als HIM). Vooral de brug in het nummer is mooi om te horen. Het is waarschijnlijk het meeste popnummer op het album, hoewel Scared To Death ook toegankelijk is.
Wat rustigere nummers doen het op de plaat ook goed. Disarm Me (With Your Loneliness) laat de gevoelige kant van de rockers zien, incluis een mooie gitaarsolo, en ook bij het slotnummer The Foreboding Sense Of Impending Hapiness lijkt het voor de band belangrijk te zijn dat ze alles uit de kast trekken. Elk nummer is een potentiele single, al is het de vraag of ze het in Nederland goed zullen doen.
Er zijn verschillende versies van het album op de markt: de enkele cd, een dubbel cd en een box (met artwork). De special edition bevat een extra cd met acoustische versies van een paar nummers. Een leuke toevoeging voor de echte bewonderaar, maar anders stelt het niet veel voor en wordt het na een tijdje saai.
Voor wie HIM live wil zien, wordt het in Nederland de komende tijd lastig. 9 Maart komt de band wel naar Paradiso, maar de kaarten zijn al lang uitverkocht. Ze gingen overigens al in de voorverkoop voordat Screamworks hier uit was - betekent dat dat HIM eindelijk een groter bereik heeft, in plaats van alleen tienermeisjes aan te spreken die vallen voor Valo's charmes? De band heeft het in ieder geval dik verdiend.

'I'll write down everything I have learned and edit it down to a single word'
HIM - Heartkiller

http://www.youtube.com/watch?v=Nl4CDia-OII

Untitled

In Schrijven Magazine las ik dat het bij een songtekst voornamelijk draait om de titel. Nu ben ik waardeloos in het onthouden van titels, en dan voornamelijk van nummers - al is het nog van een artiest waar ik weg van ben. Voor mij doet de titel er dan ook niet echt toe.
De schrijver van het artikel zegt dat hij het raar vindt dat de titel zo belangrijk is en vindt: ach, er moet toch iets op het doosje staan. Vaak is de titel de kernzin of -woord van het lied, een stukje dat steeds terugkeert of dat bij de luisteraar blijft hangen. Hij zou niet van buiten de tekst mogen komen, maar moet eruit voortkomen. Dan is het niet zo gek dat het nummer om de titel wordt heen gebouwd.
En da's handig, want op deze manier is het makkelijk om een nummer te onthouden en kun je het er over hebben met iemand anders (want het is niet zo dat ik dan maar een stukje zing, als ik niet op de titel kan komen...). En vaak werkt dat ook wel, zelfs bij mij. Zoals bij American Idoiot of Warning van Green Day, Killing Loneliness van HIM of I Caught Fire van The Used.
Maar vaak heeft de titel weinig tot niets met het nummer te maken. Het is zelfs zo dat deze er niet uit voortkomt of niet is gebaseerd op de tekst. Creatief, true, maar ook wel eens vervelend. Pete Wentz Is The Only Reason We're Famous van Cobra Starship is zo'n voorbeeld: bij gebrek aan beter (vermoedelijk) wordt de naam van een collega gebruikt.
Andere titels hebben wel overeenkomsten met de inhoud, maar zijn geen kernzin of -woord, zoals bij Brick By Boring Brick van Paramore. Erg creatief vind ik Fall Out Boy, en deze band is dan ook een geval apart. Titels als Disloyal Order Of Water Buffaloes, Headfirst Slide Into Cooperstown On A Bad Bet, I'm Like A Lawyer With The Way I'm Always Trying To Get You Off (me & you), Our Lawyer Made Us Change The Name Of This Song So We Wouldn't Get Sued en I've Got A Dark Alley And A Bad Idea That Says You Should Shut Your Mouth (summer song) zijn eerder regel dat uitzondering.
Een andere band die ook dol is op dit soort nietszeggende titels (alhoewel, daar valt ook wel weer heel wat over te zeggen - want misschien zeggen deze titels juist wel meer dan het nummer zelf), is Panic! At The Disco (The Only Difference Between Martyrdom And Suicide Is Press Coverage, London Beckoned Songs About Money Written By Machines en There's A Good Reason These Tables Are Numbered Honey, You Just Haven't Thought Of It Yet). Overigens heeft Panic dit bij het laatste album afgezworen en zijn er titels als Nine In The Afternoon en The Piano Knows Something I Don't Know - fragmenten die netjes in de tekst terugkomen.
Titels met daarin getallen zijn ook geliefd: 27 (Fall Out Boy), L490 (30 Seconds To Mars), 22 (Lily Allen) en 40' (Franz Ferdinand).
Kortom, als je als artiest wil dat het gros van de luisteraars onthoudt waar het nummer over gaat, dan is het handig om een titel aan het nummer te geven dat de inhoud van de songtekst weergeeft. Maar erg creatief is dat niet, en ook niet altijd even makkelijk (aangezien niet alle nummers netjes een refrein hebben en dus geen woorden die terugkomen). Een andere oplossing is om de titel wel de lading van de boodschap te laten dekken. Maar een ding is zeker: als er ook nog maar een nummer uitkomt dat Untitled heet, dan heeft die artiest voor mij echt onder de maat gepresteerd.

'I don't just want to be a footnote in someone else's happiness'
Fall Out Boy - Headfirst Slide Into Cooperstown On A Bad Bet

Clarkson rockt HMH

Even was het gister avond onduidelijk wie de hoofdact was. Want bij het voorprogramma van Kelly Clarkson leek iedereen vergeten te zijn dat ze niet voor de band Parachute waren gekomen, maar voor de Amerikaanse zangeres.
De band uit de Verenigde Staten stond donderdagavond samen met Clarkson in de Heineken Music Hall en verrasste het publiek met een spetterend optreden en catchy nummers. Onverwacht was de bijdrage van saxofonist Kit French; hij geeft met het instrument de nummers een melodische klank, gecombineerd met alternatieve rock. Zanger Will Anderson blijkt een rasartiest en weet de toeschouwers binnen een nummer om zijn vinger te winden. De single She Is Love van het nieuwe album Losing Sleep en sexy Anderson beloven hier in Nederland veel tienermeisjes het hoofd op hol te gaan brengen.
Hoewel Parachute een half uur alle aandacht kreeg, kon de band niet voorkomen dat de gedachte aan hen naar de achtergrond werd gedrukt toen Clarkson eenmaal het podium besteeg. De kleine, forse zangeres blijkt net als op haar albums live lekker stevig te kunnen zingen, inclusief mooie uithalen, waardoor de poprocksound goed tot zijn recht komt.
On stage lijkt Clarkson lekker zichzelf te zijn: ze richt zich tot het publiek, gaat in op geschreeuw van fans vooraan, praat over haar leven, relaties en carrière en licht zelfs toe waarom ze bepaalde nummers heeft geschreven en waarom ze zoveel nummers covert ('Everyone always asks me what kind of music I like. I thought, well, I can just perform it.').
Zo komt haar liefde voor de band Black Keyes tot uitdrukking in het nummer Lies ('You should download it, trust me, you'll love me for it') en laat Clarkson haar muzikale talent zien in de medly van That I Would Be Good (Alanis Morissette) en Use Somebody (Kings Of Leon).
Toch speelt Clarkson maar zes nummers van het nieuwe album en gaat de meeste aandacht naar nummers van het album Breakaway (2004). Deze doen het veel beter bij het publiek, zelfs zo goed dat de zangeres besloot om hele refreinen niet zelf te zingen.
Extra aandacht gaat naar Clarkson's DJ en de twee achtergrondzangeressen: verschrikkelijk goede stemmen die helaas niet zoveel waardering krijgen als ze toekomt.
Clarkson, winnares van Idols in 2002, heeft een goede carrière weten op te bouwen en heeft zich voldoende afgezonderd van het Idols-sfeertje, door haar eigen plan te trekken. Als ze dat de komende jaren blijft doen, kunnen we nog heel wat van haar verwachten.

'Everything, it felt so right, unbreakable, like nothing could go wrong'
Kelly Clarkson - Behind These Hazel Eyes

http://www.wearaparachute.com/

Persoonlijk

Gelezen in NRC Next: 'Jonh Lennon zei ooit dat The Beatles populairder waren dan Jezus Christus. Deze uitspraak kwam hem op zware kritiek te staan van het Vaticaan. Maar de ruzie is bijgelegd, zo blijkt uit de top-10 van favoriete platen van het Vaticaan die L'Osservatore Romano publiceerde. En wie staat op een? Juist, The Beatles met Revolver. Terwijl dat album vol staat met verwijzingen naar drugs, zoals 'Tomorrow Never Knows'.'
Is muziek ook niet een soort religie? Zoals ik vandaag gelezen heb in een stuk van een klasgenootje, zijn er veel overeenkomsten. Het een hoeft het ander ook niet uit te sluiten, juist helemaal niet. Bij de rockband Kings Of Leon speelt geloof bijvoorbeeld een grote rol - trouwens, zijn veel Amerikaanse artiesten niet gelovig? Spears doet samen met Madonna en vele anderen aan Kaballah, Bob Dylan en U2 verwerken bijbelteksten in hun nummers.
Bij religie en bijvoorbeeld het uiten van een geloof door bidden, is het 'ervaren van samenzijn' belangrijk, net zoals dat bij een popconcert is. Ook daar draait het voor een groot deel om het deeluitmaken van iets, onderdeel zijn van iets en samen ervaren wat dat dan is. Muziek is, als je het zo bekijkt, eigenlijk een soort bidden.
Muziek kan veel met en voor je doen - net als religie. Dat dat heel persoonlijk is, behoeft geen uitleg - wel is het leuk om na te gaan wat dat dan voor jou betekent. Mijn docent vroeg ons om de hele samenleving, zoals wij die ervaren, in te delen in bepaalde typen mensen. Ik deel ze in naar aanleiding van muzieksmaak. Je hebt de Hardcoreders, de Boy/girlband-liefhebbers, Rockers, Punkers, Metalgasten, Gospelzangers, Jazzers... - de lijst is eindeloos. Maar ik denk dat als je iedereen in zo'n verdeling zou onderdelen, je een interessant overzicht krijgt.
Muziek, welk genre dan ook, is volgens mij een geloof op zich. Dus als mij gevraagd wordt of ik iets geloof, zeg ik niet meer: 'ik ben een ietsist', maar 'een Muziekist'.

'Tell me would you kill to save a life - tell me would you kill to prove you're right'
30 Seconds To Mars - Hurricane

http://www.youtube.com/watch?v=SVUzTZ5dgwQ

Spelen

Sven did it again. Er wordt de komende weken ontzettend veel van de arme jongen verwacht, al heeft hij daar ook wel zelf voor gezorgd. Maar het is een feit, je kunt er niet om heen: Nederland heeft een nieuwe schaatsheld, Sven Kramer (die van de Plus ijsknuffels).
Ik heb niets met sport. Maar het schaatsen trekt toch al wel zo'n vier jaar mijn aandacht. En dat komt inderdaad alleen door die jongen met dat leuke koppie - het heeft werkelijk niets met de sport zelf van doen.
Ik zal de komende twee weken dan ook niet elke dag de Olympische Spelen in Vancouver volgen, alleen wanneer het mij uitkomt. Alleen wanneer het om een persoon draait, en minder om de sport - zoals bij Kramer het geval is. Eigenaardig hoe hij van zichzelf (en daar zitten ongetwijfeld wel meer mannetjes achter) een brand heeft weten te maken (want spaar ik zegels voor een paar plushen beesten omdat ik ze schattig vind, of om wie ze vasthoudt?).
Maar eigenlijk maakt het me niet zoveel uit. Het is gewoon vermakelijk om naar hem te kijken.
Gisteravond reed hij de eerste rit op de Spelen: 5000 meter. Na Kramer waren er nog drie ritten - die waren nog spannender dan zijn eigen rit. Ook voor hem (want nagelbijtend en hoofdschuddend).
Al snel bleek dat hij niet verslagen zou worden, waarop hij de baan overstak, over het hek klom, onderweg nog een en ander sloopte, om bij paps en mams in de armen te vallen. Onthaald als een volksheld, met een staande ovatie. Wat is het toch met hem?
Ik denk dat het te maken heeft met het feit dat hij zo lekker zichzelf is. En dat ook blijft, ook net na het behalen van een gouden medaille op de Olympische Spelen - geen grijntje kapsones. Een of andere verslaggeefster vroeg hem na de rit of hij even voor de camera op wilde noemen wie hij is, voor welk land hij rijdt en wat hij net gewonnen heeft. Kramer: 'Ben je gek?! Dat ga ik niet doen. Wat een onzin.' Hij weet waarvoor hij staat.
Van Kramer hebben we denk ik nog niet het laatste gezien. Maar dat betekent niet dat voor hem de rest van de Spelen nu vlekkeloos zal verlopen. Ik ben zelfs bang dat er nu nog meer druk op hem ligt: iedereen verwacht dat hij toch wel even wint.
Voorlopig geniet ik nog even van alles en iedereen die zijn hoofd en lichaam 'misbruikt' voor goede reclame. Ik heb men al horen zeggen dat het eigenlijk jammer is dat de Plus geen knuffel verkoopt die op hem lijkt.

'Hell or glory, I don't want anything in between'
Fall Out Boy - She's My Winona

Spontaan

Een paar jaar geleden hoorde ik voor het eerst in mijn omgeving dat Valentijn niet leuk is, want 'veel te commercieel, de concerns zijn uit op je geld en totale neppe romantiek'.
Oké, dacht ik toen. Dat vind ik eigenlijk ook. Misschien had het er iets mee te maken dat ik toen nog niemand had om Valentijnsdag mee te vieren. Maar ook was ik geen stille aanbidder, laat staan dat ik vermoedde dat ik er zelf een had. Kortom, me aansluiten bij de meerderheid was niet zo'n probleem. Ik kon lekker doen alsof ik recht van spreken had, terwijl dat natuurlijk helemaal niet zo was.
Nu hoor ik echter nog steeds hetzelfde oordeel over de dag des Liefde. Hoewel de winkels volstaan met hartjes, knuffels, chocola en andere dingen die op een vage manier de liefde moeten verklaren aan een ander, hoor ik iedereen zeggen dat ze niets aan Valentijn doen. Maar waarom besteedt elke winkel er dan toch zoveel aandacht aan?
Dat moet betekenen dat er wel degelijk mensen zijn die vrolijk worden van Valentijn. Dat er niet alleen mensen zijn die zich op zo'n dag totaal alleen voelen of beledigd omdat hun geliefde heeft besloten niet even iets extra's te doen. Maar waar zijn die mensen dan? De enige mogelijkheid is dat zij, degene die er voor uitkomen een hekel te hebben aan Valentijn, er eigenlijk dol op zijn. Maar dat niet durven te vertellen. Zijn ze bang om veroordeeld te worden? Bang om voor hun eigen mening uit te komen? Makke schaapjes, net als ik eerst?
Ik denk dat het tegenwoordig origineler is om Valentijn wel leuk te vinden, dan niet. Want is Valentijn nou zoveel erger dan Kerst? Daar doet ook iedereen aan mee, en niet eens vanuit religieus oogpunt, maar omdat het is aangeleerd. Dan is Valentijnsdag nog iets dat je kunt snappen, kunt relativeren vanuit een bepaald oogpunt. En ook als jij dit jaar geen Valentijn hebt, is al dat snoep nog ergens goed voor.
Volgens Wiki is Valentijn een dag waarop geliefden elkaar extra aandacht geven (''Extra' aandacht? Laat me toch eens met rust, man') met cadeautjes, bloemen of kaarten. 'Een meisje moet een brief schrijven aan de jongen, en de jongen een roos geven aan het meisje'. Kijk, als er dingen worden opgelegd, is het al een stuk minder mooi.
Ik ben dit jaar voor een heel originele Valentijn: schrijf nu eens zelf je kaart, verzin zelf een cadeautje. Maar ik snap ook wel dat het zo niet werkt. Want waarom zouden we zo ons best doen, als een winkel het kant en klaar aanlevert? Nu is het een dag waarop je alles uit handen geeft, terwijl het toch eigenlijk om iets heel anders gaat.

'My tongue is lost, so I can't tell you - please just see it in my eyes'
Snow Patrol - Headlights On Dark Roads

Vermaak

Er zijn bepaalde dingen waaraan je van iemand kunt zien wat voor persoon het is. Schoenen, de playlist van een Ipod en iemands telefoon. Maar ook boeken kunnen veel details loslaten. In de trein let ik dan ook in het bijzonder op wat voor titels mijn medepassagiers uit hun tas halen.
Vanmiddag ging er tegenover mij een man van gemiddelde leeftijd zitten (gemiddeld, gemiddeld - wat is nou gemiddeld... oke, iemand van boven de dertig). Zoals veel mensen die niet vaak met de trein gaan (of mensen die het niet erg vinden om veel ruimte in beslag te nemen), trok ook hij zijn jas uit en zette zijn tas op de bank naast hem neer. Zijn benen sloeg hij heel metromanachtig over elkaar en uit de tas viste hij een gele broodtrommel. Dat deed hij overigens met een lichte trilling in zijn lijf, alsof hij erg veel haast had.
Uit de broodtrommel verschenen maïsboterhammen met kaas - die niet waren doorgesneden, maar die hij terplekke doormidden scheurde. Erg on-mexicaansegriep; niks geen ontsmettingsmiddel of voorzorgsmaatregelen, maar lekker met zijn kantoorbaanhanden, die elke dag handjes schudden en pennen (van anderen) vasthouden. Vast zo'n man die na toiletgebruik zijn handen niet wast.
Na de boterham verscheen er een boek. Ik had een dik literatuur boek verwacht, enigszins, of een boek over wiskundige formules. De beste man las echter in 'Hoe mannen en vrouwen met elkaar communiceren', met als ondertitel: 'Je begrijpt me gewoon niet!'. Verschillende hoekjes van bladzijdes waren omgevouwen tot ezelsoor (wat ik overigens zwaar beledigend vind voor een boek).
Nu weet ik natuurlijk niet in wat voor situatie de man zich bevindt, die volkomen toevallig tegenover mij in de trein ging zitten. Maar ik kan wel heel wat bedenken. Zijn vrouw zal thuis wel de touwtjes in handen hebben, ze heeft vast de broek aan in de relatie ('Jij gaat nu dit boek lezen, want ik ben van mening dat wij niet goed met elkaar communiceren. Ik voel dat jij mij niet begrijpt.'). En gedwee als hij is, gaat hij er niet tegenin, maar leest hij bloedserieus de hele pil uit. Incluis het bedenkelijk in de lucht staren, nadenkend over of de stof van toepassing is op zijn relatie en of hij het daar mee eens is. En nog belangrijker: of hij er iets aan kan veranderen.
Het kan natuurlijk ook zo zijn dat de man helemaal geen relatie heeft, en dat hij het boek leest ter inspiratie voor de relatie die hij hoopt in de toekomst te gaan hebben ('Ik weet precies wat je denkt, en jij mag het zo voelen. Maar nu zou je kunnen beslissen om ook te luisteren naar wat ik te zeggen heb. Goed, schatje?').
Ik weet het niet. Ik hoop dat ik niet te opvallend af en toe mijn oog op de man heb laten vallen. Oordelen hoop ik niet snel te doen. Maar vermakelijk is het wel.

'You really think you're in control?'
Gnarls Barkley - Crazy

9

Zo lang hoef ik niet meer naar school. Maar juist nu, het laatste half jaar, besluiten docenten om mij even lekker 'helemaal binnenste buiten te keren'. Jeweetwel: 'we breken je eerst af en bouwen je dan weer op' - dat idee.
Ik weet, denk ik, erg goed hoe ik in elkaar zit. Dat is de laatste jaren zo gegroeid en het vergt veel objectief observatievermogen. Anderen vind ik moeilijk om te 'lezen', mezelf ken ik inmiddels van voor naar achteren (wat een grap). En nog nooit heb ik het bij mijn opleiding meegemaakt dat docenten zich werkelijk interesseren voor wie ik echt ben of hoe ik in elkaar zit. Bijna vier jaar lang had ik het idee dat ik voor hen enkel een nummer was (1513220), in plaats van een leerling met een naam.
Maar de docenten die ik nu heb, analyseren me: ze willen weten wat mij beweegt, waarom ik de dingen zeg die ik zeg en de dingen doe die ik doe. En ik twijfel er niet aan dat zij precies weten wat het betekent als ik juist veel oogcontact maak (dat ik erg goed oplet?) of als ik even onderuitgezakt zit ('ik weet het toch allemaal veel beter'). Maar dat is vervelend, want het betekent ook dat je de hele dag op je best moet zijn, willen de docenten een goed beeld van je krijgen (al is dat dan een gefabriceerde versie van mij: ik ben op school natuurlijk nooit helemaal mezelf).
Ze vroegen ons om een enneagram te maken: een diagram waarin negen persoonlijkheidstypen allemaal een eigen nummer hebben. Omdat ik mijzelf zo goed ken (hulde), kon ik raden wat er uit kwam - en ik had nog gelijk ook, al zijn de testen die je op internet vindt altijd verschillend en helemaal zeker weet je het nooit. Daarnaast heb ik, zoals eerder genoemd, iets tegen hokjes.
Uit mijn enneagram kwam een '9': de perfectionist. Volgens de site ben ik 'niet snel tevreden, kritisch voor zichzelf en anderen, maak ik me zorgen om fouten te maken en erger ik me aan fouten van anderen'. Herkenbaar. Op plaats twee en drie staan respectievelijk de succesvolle werker en de romanticus. Daar kan ik ook mee leven.
Wat er dan weer niet uit de test komt, zijn andere eigenschappen die ik wel bij mij vindt passen, zoals egoïstisch, kieskeurig, goedgelovig (bij een Pink concert was een gedeelte afgesloten, de beveiliging beweerde: 'De koningin komt!' - ik moest serieus even nadenken), manipulatief en hypochondrisch (bij elk pijntje kan ik enge dingen denken). Niet zozeer goede eigenschappen, als ik het zo lees.
Volgens een test in de Viva ben ik een conformist: 'Conflictvermijdend en altijd op de achtergrond. Wil aan de verwachtingen voldoen. Is streng voor zichzelf en heeft moeite met kritiek. Past zich altijd en overal aan, is introvert en bescheiden. Een controlefreak die door wat ze doet wil bewijzen dat wat ze doet de moeite waard is (ik doe dus ik besta). Kropt alles op'. That's me.
Ik geloof er sterk in dat je met eerlijkheid het verste komt. Maar dat betekent niet dat ik altijd maar mezelf hoef te zijn: ik vind best dat ik me af en toe wat groter mag voordoen dan dat ik me voel, zeker in de klas. Want mijn docenten hoeven niet te weten dat ik eigenlijk best zenuwachtig ben voor wat het vak voor me in petto heeft, en zij zijn toch degenen die me er op moeten voorbereiden. Gelukkig weet ik ook van mezelf dat ik goed kan doen alsof.

'Remember to learn to forget'
Green Day - Before The Lobotomy

www.locomotiva.nl/test.php

6 Word Memoir 1

We decided to meet. Bad idea.

Ideeën

Als ik wist hoe ik een bestseller moet schrijven, was ik denk ik daar mee bezig, in plaats van met dit blog. Maar aangezien het allemaal niet zo simpel is, moet ik toch ergens beginnen.
Met een klasgenoot had ik het laatst over 'het perfecte verhaal': wat moet een goed verhaal zeker hebben, waar kan het zonder en wat maakt iets nou tot een verhaal dat de moeite waard is.
We waren laatst in het Multatuli museum in Amsterdam (over de vraag of er baat bij is om een heel museum voor de schrijver te hebben, inclusief de sofa waarop hij is gestorven - hoewel Nederlands bekendste en meest vertaalde schrijver -, zal ik maar niet beginnen, daar niemand er iets aan heeft), en de conservator kon ons vertellen wat Multatuli destijds belangrijk vond bij een goed boek: het moet de 'echte levensvragen bevatten'. Zoals daar zijn de dood, de zin van het leven en meer van dat soort zwaarbeladen onderwerpen.
Nu denk ik altijd dat je voor het schrijven van een boek ontzettend veel levenservaring moet hebben, of in ieder geval genoeg verstand van zaken om goed over iets te schrijven. Ik vind niet dat je als schrijver, als het om maatschappelijke kwesties gaat, zomaar iets uit je duim kan zuigen of de situatie naar jouw hand kan zetten. Maar dat betekent dus dat er ook grenzen zijn, terwijl de schrijver nu juist de mooie gave heeft om die grenzen op te heffen.
Bij het schrijven van fantasy is dat natuurlijk niet van belang: daarbij kan je je gedachtes de vrije loop laten, en alles behandelen wat je wil. Dit brengt echter ook ongewilde gevolgen met zich mee en moet je oppassen dat je niet te veel op een hoop gooit, zodat er helemaal geen lijn meer in te ontdekken is. Complex beroep.
Ik las laatst dat het voor een schrijver funest is, als hij van te voren al denkt: 'hier zit niemand op te wachten'. Dan kun je net zo goed stoppen, of er niet aan beginnen. Alleen wanneer je er zelf honderd procent van overtuigd bent, kun je een verhaal schrijven, dat dan met een beetje moeite ook nog ergens op slaat.
Schrijver worden is een mooi doel, dacht ik altijd. Maar makkelijk is het niet. Want al te vaak denk ik maar: 'waar ben ik nu eigenlijk mee bezig' en overtuig mezelf dat ik het lekker bij journalistiek moet houden: feiten en meningen en verhalen van anderen. Maar toch knaagt er iets aan me. Het is een gevoel dat ik niet precies kan thuisbrengen, alsof er iets in mijn hoofd zit dat niet kan wachten om er uit te komen, om geschreven te worden... Maar het ene moment is het er, het andere niet; en schrijver ben je, of ben je niet - toch?
Multatuli wilde met zijn verhalen de wereld verbeteren. Maar hij werd door het publiek als schrijver gezien, en niet als wereldverbeteraar. Een goed voorbeeld van hoe het schrijven van een boek je heel iets anders op kan leveren dan dat je voor ogen had, en ook mensen iets anders op kan opleveren dan de bedoeling was. Misschien moet ik het gevoel 'waar ben ik mee bezig' laten varen, en nu eindelijk eens gewoon lekker gaan schrijven.

'There is no place like home when you got no place to go'
Green Day - Viva La Gloria (Little Girl)

Dingen

Er zijn van die dingen. Van die dingen die je niet wil, maar die toch echt moeten. Waarbij je een naar 'onderbuik gevoel' hebt: je wilt niet, maar je kunt er niet onderuit. En daarbij: je weet toch dat het wel goed komt. Maar voordat het goed is, moet je het nog wel even doen.
Dat heb ik met verschillende dingen. Zoals presenteren, of rijexamen. Of tentamen maken, vervelende verjaardagfeestjes of een vervelend gesprek voeren.
Een van de best gevonden woorden van 2009 vind ik, ik las het net in Onze Taal, wachtverzachter. Zeker nu ik door een 'tekort aan treinstellen' ongelofelijk veel tijd op het perron doorbreng, heb ik veel te maken met de wachtverzachter. Zoals daar zijn mijn iPod, de NRC Next of, waar ik de laatste paar weken mijn tijd mee verzacht, een studieboek (Hans Righart, De eindeloze jaren 60 - wel erg leuk).
Ik heb nooit echt moeite gehad met wachten: geef mij muziek en ik ben op m'n gemak. Maar, moet ik er wel bijzeggen, dan moeten de omstandigheden wel verzachtend zijn. Dan heb ik het niet eens over het weer, al helpt deze ijzige kou niet erg mee, maar vooral over het feit waarom; tien uur wachten op een vliegveld is bijvoorbeeld niet bevorderend voor mijn humeur.
Nu zijn er mogelijkheden om dit soort dingen te overkomen, naast het gebruik van een wachtverzachter. Er bestaan middeltjes tegen stress, al ben ik daar geen groot fan van. Voor mijn rijexamen besloot ik een paar dagen van te voren te beginnen met het nemen van een kalmeringsdrankje (want erg zenuwachtig): volledig op een natuurbasis, geen chemische troep. De smaak kwam het dichtst in de buurt van rottende bloemetjes (zo rook het) en bovendien moest je het voor doorslikken een halve minuut in je mond laten rusten: onmogelijk, als je moet kokhalzen. Maar braaf als ik was, nam ik het drie keer per dag, drie dagen lang. Helaas heeft het niets geholpen.
Ik heb altijd iets tegen drankjes gehad, wat al vroeg is begonnen. Toen ik vier was, was ik eens ernstig ziek en moest ik ook een drankje slikken: felroze, met een kersachtige smaak, die eerder iets weghad van plastic dan van het fruit.
Ik ben geen quitter, en kan slecht tegen half werk. Dus het enige dat er op zit is mijn angsten en zenuwen wegslikken, en altijd onthouden: uiteindelijk komt het heus wel goed.

'Why, why, why won't the world revolve around me?'
Fall Out Boy - America's Suitehearts

Verrassingen

Thuis brengt de ochtend niet vaak verrassingen. Nouja, niet meer dan: hoe zal mijn haar zitten of hoe erg heb ik honger? In Finland is wakker worden spannender.
Zo weet je wanneer je je ogen opendoet, bijvoorbeeld niet meteen hoe laat het is. Omdat het er rond deze tijd van het jaar maar vier uur per dag licht is (de zon komt maar een klein stukje boven de horizon uit), zijn er geen zonnestralen die tussen de kiertjes van de gordijnen schijnen en je er op attenderen dat het tijd is om je bed uit te komen.
Pikkedonker, pas vanaf tien uur wordt het licht, lijkt het 's ochtends nog midden in de nacht. Het eerste menselijke instinct dat dan in je opkomt, is vaak: terug naar bed!
Een andere verrassing schuilt in de hoeveelheid sneeuw. Aangezien weersvoorspellingen vaak niet kloppen (zo werd er tijdens onze vakantie vorst voorspeld van -25; dat is het maar enkele dagen bijna geweest), moet je toch echt voor jezelf gaan zien hoe de omstandigheden zijn (wat toch wel neerkomt op minimaal sneeuw tot aan de knieën). In tegenstelling tot hier, wordt elke straat in Finland grondig schoon geschoven, waardoor de sneeuw aan de zijkanten van de weg ophoopt tot een meter. Op de weg wordt het echter, na het schuiven, de rest van de dag platgereden: niets strooien en of als gevolg daarvan een vieze, blubberige, grijze massa.
In Nederland ligt er nog steeds sneeuw. Nu al bijna zo'n vier weken. Voor zaterdag voorspellen ze weer heftige sneeuwbuien, wat er voor zorgt dat ik nu al al mijn plannen voor die dag afzeg. Ik ben de sneeuw inmiddels wel zat. De kou mag van mij blijven, die mooie winterjas van Protest draag ik nog wel graag een poosje. Maar die witte, harde massa's (want overal in ijs veranderd), mag wel weer ontdooien.
NRC Next meldde vandaag dat wij hier niet meer voorbereid zijn, laat staan zitten te wachten op een strenge winter, met stormen en defecten (kapotte treinen/rails/bovenleiding en vastgevroren autoportieren). We willen een strakke blauwe lucht, met zwart ijs om goed op te kunnen schaatsen. We vinden het alleen moeilijk om met de problemen om te gaan die bij strenge vorst komen kijken. Die zijn helaas onvermijdelijk, maar het zijn geen verrassingen. Daarom hou ik er rekening mee en besluit om dit weekend maar eens aandacht te besteden aan achterstallig huiswerk, in plaats van het te riskeren en het openbaar vervoer het voordeel van de twijfel te geven.

'You can only blame your problems on the world for so long'
Fall Out Boy - The (Shipped) Gold Standard

'Glitter in the air'

Nog niet eerder had ik Oud&Nieuw ergens anders dan in Nederland gevierd. Hoewel het me geweldig lijkt om eens op Times Square te staan bij een jaarwisseling, ook Levi, Finland voldeed aan mijn verwachtingen.
Tegen twaalven loopt daar iedereen (en ongetwijfeld op elke ski-plek in de wereld) een stuk de piste op, om het vuurwerk goed te kunnen zien. Bij de front slopes, het begin van de piste, is een bevroren meertje, waar iedereen zijn waar uitstalt en wacht op het betreffende moment. Hoewel, een half uur van te voren eist iedereen al een stukje luchtruim op, ervan verzekerd dat er genoeg aandacht is voor zijn eigen showtje.
Vuurwerk in Finland blijkt echter kwalitatief niet zo goed. We hebben verschillende vuurpijlen de verkeerde richting op zien gaan, en zien doven in de sneeuw (als ze geluk hadden).
Twaalf uur was wel een heikel punt: nergens was een klok (met officiële tijd) of werd aangegeven wanneer het middernacht was. Dus op het moment supreme 'deed iedereen maar wat'; kan dus best zijn dat we een paar minuten te laat waren.
Overigens hebben wij een uur korter in 2009 geleefd dan veel andere Nederlanders: in Finland is het een uur later, en wij vierden dus eerder Oud&Nieuw.
De sneeuw in Finland is niets vergeleken met onze sneeuw. Hier kun je, als er een goed pakt ligt, makkelijk sneeuwballen maken en een sneeuwpop rollen: de sneeuw plakt goed. Daar is het meer poeder; het ligt laagje op laagje en stuift. Wanneer je tegen het licht in, in een straatlantaarn kijkt, zie je geen sneeuw, maar glitters; ook de grond schittert, alsof er overal glitters liggen.
De samenleving gaat door sneeuw ook niet onderuit: ze zijn daar - logisch - ingesteld op sneeuw en alles werkt zoals het moet, als het even wat harder heeft gesneeuwd. Nu hebben wij in Nederland geen extreem weer, toch zouden ze er wat van kunnen leren. -20 is niets, meestal is het rond deze tijd -30 (al moet ik er niet aan denken om een huskie slee te besturen met -30; onze -7 was koud genoeg).
Oud&Nieuw vieren in een ander land is niet heel verschillend. Ik kan het overal naar mijn zin hebben, in koud Nederland of in koud Finland. We weten allemaal waar het echt om draait. Maar dat neemt niet weg dat het stiekem toch wel een stukje leuker was. Want hoe vaak sta je nou zelf bijna hoger dan het vuurwerk gaat?!

Kiitos.

'Have you ever held your breath, and asked yourself will it ever get better than tonight?'
Pink - Glitter In The Air