Benno

Waarschijnlijk in tegenstelling tot veel van mijn leeftijdsgenoten maar net als andere ware muziekliefhebbers koop ik nog steeds cd's.
De laatste tijd komt het steeds vaker voor dat ik een nieuw album eerst op internet beluister (Spotify, YouTube), voordat ik het koop. Maar als ik dan iets ook echt goed vind, dan ga ik nog steeds naar de platenzaak om het schijfje te kopen. Niet alleen gun ik de winkel en ook in het verlengde daarvan de artiest de opbrengst, maar ook is het een aanvulling op mijn muziekverzameling.
Er is een tijd geweest dat ik van elk onbekend bandje een album wilde hebben - daar ben ik overheen. Ik heb wat vage platen in de kast staan (MxPx, Leaf), maar tegenwoordig behaalt alleen echt goede muziek mijn kast. En dan is internet (stiekem) inderdaad wel erg handig.
De inhoud van mijn Ikea Benno kasten is nog net niet alfabetisch geordend. Wel op genre. Maar de boeken zijn dat ook, dus dat laat meer zien dat ik nogal hou van een opgeruimde boel dan dat ik muzikalegenres goed uit elkaar kan houden.
En dat zijn er nogal wat. Want voor Fall Out Boy wist ik niet wat emo was en poppunk vind ik nog steeds niet bij Green Day passen. Ik denk dat heel wat genres om opheldering vragen - en daarnaast is het ook reuze interessant, want onder Indorock valt bijvoorbeeld Peter Koelewijn, volgens Wiki (Kom Van Dat Dak Af). Het is tijd voor een nieuwe rubriek!

Tijd voor een update.

Nieuwe tracks van de Finse band Indica klinken goed: Islands Of Light, In Passing en Straight And Arrow. Na vijf platen in het Fins is het tijd voor Engelstalige nummers. Het album is geproduceerd door Tuomas Holopainen van Nightwish, dus dat belooft veel goeds. A Way Away is nu verkrijgbaar en echt een aanrader.

Good Charlotte komt weer eens naar Nederland! Natuurlijk gaat er geen nummer boven Lifestyles Of The Rich And Famous, en helaas verwacht ik zeker na het laatste deprimerende album Good Morning Revival niet veel meer van de Amerikaanse Poppunk band. Maar zijn ze dan toch nog een keer proberen waard?

8 Juli staan ze in 013 in Tilburg, er zijn nog kaarten te koop (ticketmaster). Het is nog niet bekend wanneer het volgende album Cardiology verschijnt, maar als het goed is, is dat rond september. (Zie ook Cardiology op Youtube). Overigens zijn er op Youtube veel tracks te beluisteren die van het album Cardiology zouden komen; de tracks zijn gelekt.

Muse gaf afgelopen weekend een spetterend optreden in het Goffertpark in Nijmegen. Ik heb van horen zeggen, was er helaas niet zelf bij, dat elke noot zuiver was en dat het een genot was om naar te kijken.

Inmiddels al weer een tijdje in Nederland online, maar toch even een opmerking: Spotify is een super muziekdatabase. Wanneer je het programma op je pc hebt geïnstalleerd, ligt alle muziek voor het grijpen. Zonder te downloaden of te betalen heb je toegang tot een groot muziekbestand. Het enige nadeel is, dat wanneer je de gratis versie hebt, je af en toe moet wachten tot de audioreclame voorbij is. Maar gezien de voordelen van de dienst heb ik dit er graag voor over. Eenvoudig orden je je favoriete muziek en vind je precies wat je zoekt.

Pink Day op het Green Day Festival

Veel Green Day de laatste tijd.
En hoewel er meer goede acts waren, zaterdag op PinkPop, kan ik het optreden van Green Day niet ongezien voorbij laten gaan. Ik heb de band nooit als een festival act gezien, maar op die mening kom ik terug. Want wat is PinkPop aan Green Day besteed - of, zoals Billie Joe het zelf verwoordde: vanaf nu is het geen PinkPop meer, maar 'The Green Day Festival' en gaat de band voortaan door het leven als Pink Day.
Billie Joe, Mike Dirnt en Tre Cool waren als een vis in het water en wisten het publiek binnen no time uit hun dak te laten gaan. Ik vroeg me even af hoeveel PP bezoekers er aan het einde van de dag nog op het festivalterrein zouden zijn, maar het leek drukker dan het de hele dag was geweest.
Zonder introductie en een paar minuutjes te laat (niets voor PinkPop) begon de show - net als bij hun normale concerten, zowel als bij de American Idiot als de 21st Century Breakdown tour - vooraf gegaan door een man in een viezig roze konijnenpak. Het PinkPop publiek houdt wel van een grapje en onder luid applaus tikte het konijn een paar biertjes weg.
Song Of The Century klonk even later, waarna de frontman met veel spektakel op het podium verscheen. Ze speelden veel van hun nieuwste album (21 Century Breakdown, Know Your Enemy, East Jesus Nowhere, The Static Age, 21 Guns en, als toegift, oa, Last Night On Eearth), maar ook voor de oude fans was er genoeg om van te genieten (Longview, Basket Case, Hitching A Ride, She, When I Come Around, Brain Stew en de compilatie van King For A Day en Knowledge, een trucje dat ze al eerder hebben laten zien). American Idiot kreeg ook veel aandacht: Holiday, Are We The Waiting, St. Jimmy en Give Me Novacaine werden luidkeels meegezongen. Toen Billie bij de toegift Wake Me Up When September Ends inzette, ging het dak eraf, gevolgd door American Idiot en Jesus Of Suburbia. Het laatste nummer deed menig toeschouwer een traantje wegpinken: Good Riddance (Time Of Your Life) is een trouwe afsluiter. Minority mocht absoluut niet ontbreken en het was ook geen verrassing dat deze werd gespeeld: het is zeker dat een publiek hierop uit zijn dak gaat.
Een half uur langer dan gepland speelde de band door. En net zoals bij de concerten bleek de frontman een ware komiek: er werden t-shirts het publiek in geschoten, evenals wc papier. Er mochten fans op het podium (een dikkig meisje zong de valste versie van Long View die ik ooit gehoord heb, en waarschijnlijk vond Billie dat ook, al snel zei hij 'Get the fuck away!' en mocht een jongen met groen haar het laatste couplet komen zingen, zie 3fm voor een interview) en een jong meisje deed met Billie het ritueel op East Jesus Nowhere.
Tre kreeg weer zijn momentje in King For A Day (zie de Bullet In A Bible dvd) en hoewel Mike zoals altijd een beetje op de achtergrond bleef, kreeg hij lof toegezongen bij Long View. Het was simpelweg een goed Green Day optreden, zoals we van ze gewend zijn. Voor de trouwe fans was het trouwens niets nieuws, wat wel een beetje jammer is. Ik heb 80,- besteed aan een dag PinkPop, waarbij ik eigenlijk alleen voor Green Day kwam en dat is veel geld. Maar ondanks de regen is PinkPop een geweldig festival en is het het geld dubbel en dwars waard - en dat mijn favoriete band naar mijn favoriete festival kwam, is natuurlijk perfect.
Billie Joe verkondigde dat PinkPop hun eerste optreden was van een nieuwe Europese Tour. En hoewel het PinkPop optreden nagenoeg hetzelfde was als een show van de 21st Century tour, twijfel ik niet bij het kopen van een ticket!

Zie 3voor12 voor filmpjes.

Andere goede acts waren Moke & The Metropole Orkest, C-mon & Kypski, Mando Diao en Editors. Voor zondag stonden nog Pink, Kate Nash, Mika, Slash en grote afsluiter The Prodigy op het programma - Wolfmother heeft op het laatste moment afgezegd, en Destine vervangt hun plekje.

American Idiot Broadway Cast Rec.

Wow. Kijk, een album is een album en als dat dan van een favoriete artiest van je is, vind je al snel dat een album nooit geëvenaard kan worden. En covers zijn dan per definitie gewoon ruk. Gewoon, uit principe.
Maar ik stap af van dat principe. Immers, Pink doet Queens Bohemian Rhapsody naar mijn idee ook beter (excuses) dan Freddie, ook al zegt dat niets over de band. Maar nu is er nog een album uit waarbij nummers goed, af en toe zo mogelijk zelfs verrassender, worden gespeeld dan door de band die het origineel uitbracht.
Ik heb het over American Idiot: de kaskraker, de klassieker - inmiddels - en de punk opera van de eeuw. Green Day wist zelfs met het nieuwe album 21st Century Breakdown het succes niet te overtreffen. Ze hebben een juweeltje in handen, maar hebben dat voor de gelegenheid even overgedragen aan Broadway.
Van de rockopera is namelijk een Broadway versie gemaakt, waarvan onlangs de cd is verschenen. Als ultieme Green Day fan moest ik een exemplaar van het album hebben, al is het alleen maar om zelf te kunnen beoordelen of ze de nummers in hun waarde hebben gelaten en of de artiesten ook maar een beetje in de buurt komen van het kunnen van Billie Joe, Mike en Tre.
En het antwoord is: ja. En beter dan dat.
Wie Green Day verwacht te horen, komt bedrogen uit. De nummers zijn zoals op het originele album, maar er is hier en daar wat veranderd en gemusicaliseerd. Dat wil zeggen: meer spektakel, meer meerstemmig, de toevoeging van een achtergrond koor en hier en daar is het geluid wat gedramatiseerd. Maar ook zijn nummers ontdaan van hun oorspronkelijke jasje, zoals bij Last Night On Eeart, dat akoestisch wordt uitgevoerd.
Het verhaal is ook uitgebreid. Er zijn personages toegevoegd: de hoofdpersoon heet Johnny en zijn vrienden zijn Will en Tunny. Ze ontmoeten St. Jimmy en Whatername. Tunny vertrekt naar het Midden Oosten en Will krijgt met zijn vriendin Heather een kind. St. Jimmy betekent de ondergang van Johnny en al snel wil Whatername niets meer met hem te maken hebben. Het is herkenbaar en toch vernieuwend: de Broadway uitvoering biedt net dat extra's dat je van een musical verwacht.
De nummers zijn netjes op volgorde van de plaat in de musical verwerkt en er zijn zelfs wat songs toegevoegd. Zo bevat de recording vijf nummers van 21st Century: Last Of The American Girls, Last Night On Earth, Before The Lobotomy, Know Your Enemy en 21 Guns. Ook staan er nummers op van B-sides van American Idiot, nummers die alleen in Europa zijn uitgekomen: Favorite Son en Too Much Too Soon. Het nieuwe nummer When It's Time staat zelfs als bonus track op het album, uitgevoerd door Green Day.
De stemmen passen goed bij de sfeer die het verhaal uitstraalt - en hoort uit te stralen. De cast is dicht bij het idee gebleven van vrijgevochten en troubled jonge mensen die hun plekje in de wereld niet kunnen vinden. Vooral de vrouwelijke stemmen zijn verrassend en een welkome verandering. Letterbomb en 21 Guns lijken zo te zijn uitgevoerd alsof het altijd zo had moeten zijn en de samenvoeging van Last Of The American Girls en She's A Rebel is geniaal.
Dat de band compleet achter deze plaat staat, mag wel duidelijk zijn. Ze worden genoemd in het colofon en in het voorwoord; jammer dat Billie Joe niet zelf een commentaar heeft geschreven. Voor elke Green Day liefhebber is de Broadway Cast Recording een must - en zelfs voor enkel de musical waardeerder.

'I really hate to say it, but I told you so'
Green Day - St. Jimmy

Poets en Keane

Nieuws uit Finland! Dat er onwijs goede muziek uit Finland komt, staat vast (HIM, Nightwish). Daar is nu Poets of the Fall aan toe te voegen. Fijne sound! Dreaming Wide Awake van hun nieuwe album Twilight Theater klinkt super, evenals War en Given and Denied. Het oude Carnival of Rust van het gelijknamige album (2006) bevestigt dat 'Poets' op een goede koers zit. Het stemgeluid van zanger Marko is niets bijzonders, en brengt zeker vergeleken met landgenoot Valo geen nieuwe vibe, maar de rockband gooit wel hoge ogen bij het publiek. Het overkomt mij niet snel dat ik meteen naar de winkel ren om een album te kopen, maar ik kan niet wachten tot ik Twilight Theater helemaal kan beluisteren, zoals hij bedoeld is!

Ook Engels nieuws. Keane heeft een nieuw album uit, Night Train. Al sinds Hopes and Fears (2004) ben ik een uitgesproken Keane-liefhebber, wat een beetje verzwakte na Under The Iron Sea (2006). Maar na hun optreden op PinkPop 2009 ben ik weer helemaal overtuigd van hun kunnen: ondanks grote namen als Placebo, The Killers en Franz Ferdinand die ook op het festival speelden, stak Keane er voor mij met kop en schouders bovenuit (net als Snow Patrol, overigens). Night Train is een EP die is opgenomen tijdens de Perfect Symmetry Tour en bevat acht nieuwe tracks. Op YouTube is nog niet veel te vinden, behalve Clear Skies, wat weer lekker Keane-ig klinkt.

All Time Low

Leuk: als member van YouTube met een kanaal krijg je van de site automatisch tips van clips die je, gebaseerd op je eigen afspeellijst, misschien ook wel leuk vindt. De naam ken ik al tijden, maar heb me niet eerder in ze verdiept. Maar wanneer je een rot humeur hebt, is dit wel de perfecte remedie: poppunk van een Amerikaanse band, met een vleugje humor. All Time Low blijkt toch wel interessant! Check zeker Weightless en Damned If I Do Ya. I'm cathing up.

Dead By April

Zeker de moeite waard om te bekijken/beluisteren: Dead By April - Losing You. De band uit Zweden brengt een pop/metal sound met een verrassend tintje. Dit nummer uit 2007 verschilt wel enorm met het nummer Angels Of Clarity, wat ik verschrikkelijk vind. Maar de band toont wel potentie, wat ook te horen is bij Falling Behind en What Can I Say.

Meer van hetzelfde

Up Magazine wees me op het volgende: We Are The Fallen - Bury Me Alive. Wanneer er geschreven wordt over drie ex-leden van Evanescence, trekt het sowieso mijn aandacht, en als er dan ook nog wordt vermeld dat de band met HIM op tour mag, kan het alleen maar veel goeds betekenen. De single Bury Me Alive lijkt alleen wel erg veel op wat we al kennen (Evanescence, Within Temptation...) en voegt dus eigenlijk niet veel toe. Vermakelijk is het wel. Het album komt op 11 mei uit, maar voorlopig hou ik het even bij YouTube.

En in het rijtje 'poppunkbandje', inclusief de allang niet meer hippe kapsels, waarbij het haar van de linkerkant van het hoofd op de rechterkant wordt geplakt, past Artist Vs Poet, met Runaway. Wel gezellig, niet erg bijzonder. Hoor ook Assurance, Closure.

Overigens heb ik nog iets anders leuks: eindelijk ben ook ik overstag wat betreft YouTube. Check mijn site voor video's, interviews, enz =) Ook leuke clips van concerten (zoals HIM in 2008 in 013 in Tilburg: Ville Valo krijgt iets tegen zijn hoofd gegooid en dat vindt 'ie niet leuk...).

Black out

Misschien ben ik een beetje te snel geweest met oordelen. Tijdens een concert wordt muziek van een onbekende band al snel een brei van herrie, maar The Blackout blijkt zo slecht nog niet. In de studio, dan. Zelfs mam vindt het goed.

The Blackout - Save Our Selves (The Warning)
of
The Blackout - This Is Why We Can't Have Nice Things

Het ruigere nummer Children Of The Night is dan weer een beetje too much voor mij, maar oordeel zelf: The Blackout - Children Of The Night.

Nog een pareltje: Iat Watkins doet mee met It's High Tide Baby.

'You and me are history'
The Blackout - Save Our Selves

Uit hun dak op 'Rooftops'

De verbouwde popzaal De Melkweg in Amsterdam aan het Leidseplein is geen lust voor het oog. Gelukkig is er aan de oude zaal niets veranderd - wat dan helaas ook geld voor de geluidskwaliteit.
Aan de band lag het niet. Lostprophets speelde vrijdagavond een goede tweede show in Nederland, eerder deze week stonden ze in 013 in Tilburg. De Welshe band wordt voorgegaan door The Blackout. Een bandje uit Noord-Wales speelt een combinatie van hardcore en screamo, wat er bij veel bezoekers ingaat als zoete koek. Er ontstaat een moshpit, waar de band duidelijk van gediend is, zoals een van de zangers ook nog even zegt als hij aan zijn knieën aan de balustrade van het balkon hangt.
Zoals altijd in de Melkweg betreedt de hoofdact precies op tijd het podium, onder luid gejuich, begeleid door If It Wasn't For Hate van het nieuwe album The Betrayed. Het is duidelijk dat de band de ruige kant wil benadrukken in de show. Ze spelen voornamelijk de harde nummers uit hun repertoire, zoals Dstryr/Dstryr van het nieuwe album The Betrayed en oude songs als Shinobi vs. Dragon Ninja (Thefakesoundofprogress, 2000), Burn Burn en Start Something (Start Something, 2004).
Nummers van het derde album Liberation Transmission uit 2006 worden uitvoerig meegezongen (A Town Called Hypocrisy, Everyday Combat, Can't Catch Tomorrow), maar er wordt meer gefeest op het hardcore-geluid. Veel bezoekers lijken een kaartje te hebben gekocht om helemaal uit hun dak te gaan en minder om naar de band te kijken. Schreeuwende tienermeisjes staan dan ook niet vooraan, maar wanen zich veilig op het balkon of achter in de zaal.
Hoogtepunten van de avond zijn de uitvoeringen van For He's A Jolly Good Felon, Last Summer, Last Train Home en Where We Belong. Bij de grootste hit van de laatste jaren gaat werkelijk het dak eraf: Rooftops. Het blijkt vooralsnog als het beste nummer, weliswaar het meest commercieel, van de post-hardcore band.
Zanger Ian Watkins is niet altijd even goed te horen, laat staat te verstaan, door het gebrekkige geluid. Gezang gaat verloren in een drukke zaal met schreeuwende fans en het is lastig om melodieën te herkennen. Dat is het nadeel van een kleine zaal, terwijl dat niet zo hoeft te zijn. Watkins profileert zich wel als een stage animal - hij spingt en gilt en doet wild, hij lijkt onvermoeibaar, het publiek hangt aan zijn lippen.
Na een magere toegift gaat plots het zaallicht aan. Geen concertbezoeker in de zaal heeft ooit eerder zo'n abrupt einde meegemaakt.

'When our time is up, when our lives are done, will we say we've had our fun?'
Lostprophets - Rooftops