'Gun schoenen een tweede leven, gooi ze niet weg!' Die oproep kregen wij in de brievenbus. Maar ik kan het niet helpen, wat betreft kledingstukken ben ik erg zuinig. Niet dat ik alles vijf jaar achtereen draag, maar ik vind het wel zonde om iets weg te gooien/te doneren aan het goede doel. En ja, dat geldt ook voor de broeken waar ik echt niet meer in kom.
Maar bepaalde voorwerpen hebben voor mij nu eenmaal een bijzondere waarde. Bijvoorbeeld schoenen: naar mijn idee zijn al de paar schoenen die ik bezit representief voor een bepaalde fase in mijn leven.
Zo zijn er de blauwe, spijker All Stars die ik droeg tijden de eerste vakantie in Turkije. Grijze sneakers waren mijn eerste 'alternatieve' schoenen, daarop volgde al snel zwarte skategympen van Vans, waarin later veters met sterretjes prezen. Deze zijn helaas wel afgeschreven, na twee keer modderen op PinkPop. Daarop volgden bruine DC-schoenen, die ik werkelijk twee jaar lang elke dag heb aangehad, ook tijdens mijn eerste vakanties naar Egypte en Amerika (onder een driekwart skatebroek va Overzeas, waarin je me nu ook nooit meer zal zien). Hierna was ik verzot op mijn zwarte All Stars, die staan voor de periode dat ik schijt had aan alles. Ik draag ze nog steeds. Na de bruine DC's volgden zwart/roze Vans, die het nog steeds geweldig doen onder een spijkerbroek. Ook onder mijn zo geliefde skinny's. Toch verzot op DC's (eenmaal DC en je wilt niet anders - want wat gaan die krengem lang mee; dat mag ook wel, voor tachtig euro...), kocht ik een paar hoge sneakers, roze met een slangenprint. Oh, wat was/ben ik daar trots op. In de zomer volgden een paar Vans uit de Large catalogus: ik moest en zou ze hebben, het was liefde op het eerste gezicht. Vanaf mijn kant dan: na een aanvaring met een vervelende ribbel, heb ik ze maar een enkele keer gedragen. Hartstikke zonde, want het zijn meer zomer, dan winter schoenen.
Al tijden loop ik op mijn grijze All Stars. Deze hebben inmiddels ook heel wat kilometers gemaakt (New York, Turkije). Ik geef wel toe: ik maak gebruik van een extra inlegzooltje: anders moet men mij na twee kilometer All Stars dragen. Ach, wat hulpstukken kunnen geen kwaad en het wordt binnenkort toch te koud voor gympjes. Ik ben het al lang niet eens meer met de leus: 'wie mooi wil zijn, moet pijn lijden'.
Al ben ik daar wel kwaadschiks achter gekomen. Ik ben geen hakkenmeisje. Nooit geweest. Ik heb me zelfs tijden afgezet tegen alle schoeisel met een hak (overigens had ik ook iets tegen teenslippers, ook over die fobie ben ik heen). Maar ik ben toch gezwicht (niet te verwarren met gezwikt). Twee jaar geleden kocht ik mijn eerste paar hakken: grijze laarsjes. Ontzettend leuk, maar niet echt realistisch. Volgens mij heb ik ze een keer aangehad met kerst, en daarna nog een keer na een musical. Toen we onverwacht een eind moesten lopen, liep ik kreupel van de pijn toen we eindelijk bij het hotel aankwamen.
Maar toch. Ik kon het niet laten. Vorige week heb ik me schuldig gemaakt aan de aankoop van totaal niet geschikte schoenen. Maar ze zijn zo leuk: zwarte laarsjes met studs. Ik ben er helemaal weg van. En ik wist zeker dat ik het onder de knie zou krijgen, het lopen op laarzen. Ik besloot het aan een test te onderwerpen en droeg ze tijdens een avondje uit. Ik dacht: we gaan naar de film, dan heb ik twee uur de tijd om bij te komen. Dat was waar, maar ik overschatte het hele gebeuren toch. Ik loop nu al twee dagen met gigantische blaren op de ballen van mijn voeten (en doorprikken, ho maar).
Maar al deze schoenen betekenen iets voor mij. En wat dat betreft is het grappig hoe je aan iemands schoenen kan zien wat voor persoon het is. Misschien moet ik daar eens wat vaker op gaan letten. Want je weet wat ze zeggen over mannen met grote voeten...
Maar bepaalde voorwerpen hebben voor mij nu eenmaal een bijzondere waarde. Bijvoorbeeld schoenen: naar mijn idee zijn al de paar schoenen die ik bezit representief voor een bepaalde fase in mijn leven.
Zo zijn er de blauwe, spijker All Stars die ik droeg tijden de eerste vakantie in Turkije. Grijze sneakers waren mijn eerste 'alternatieve' schoenen, daarop volgde al snel zwarte skategympen van Vans, waarin later veters met sterretjes prezen. Deze zijn helaas wel afgeschreven, na twee keer modderen op PinkPop. Daarop volgden bruine DC-schoenen, die ik werkelijk twee jaar lang elke dag heb aangehad, ook tijdens mijn eerste vakanties naar Egypte en Amerika (onder een driekwart skatebroek va Overzeas, waarin je me nu ook nooit meer zal zien). Hierna was ik verzot op mijn zwarte All Stars, die staan voor de periode dat ik schijt had aan alles. Ik draag ze nog steeds. Na de bruine DC's volgden zwart/roze Vans, die het nog steeds geweldig doen onder een spijkerbroek. Ook onder mijn zo geliefde skinny's. Toch verzot op DC's (eenmaal DC en je wilt niet anders - want wat gaan die krengem lang mee; dat mag ook wel, voor tachtig euro...), kocht ik een paar hoge sneakers, roze met een slangenprint. Oh, wat was/ben ik daar trots op. In de zomer volgden een paar Vans uit de Large catalogus: ik moest en zou ze hebben, het was liefde op het eerste gezicht. Vanaf mijn kant dan: na een aanvaring met een vervelende ribbel, heb ik ze maar een enkele keer gedragen. Hartstikke zonde, want het zijn meer zomer, dan winter schoenen.
Al tijden loop ik op mijn grijze All Stars. Deze hebben inmiddels ook heel wat kilometers gemaakt (New York, Turkije). Ik geef wel toe: ik maak gebruik van een extra inlegzooltje: anders moet men mij na twee kilometer All Stars dragen. Ach, wat hulpstukken kunnen geen kwaad en het wordt binnenkort toch te koud voor gympjes. Ik ben het al lang niet eens meer met de leus: 'wie mooi wil zijn, moet pijn lijden'.
Al ben ik daar wel kwaadschiks achter gekomen. Ik ben geen hakkenmeisje. Nooit geweest. Ik heb me zelfs tijden afgezet tegen alle schoeisel met een hak (overigens had ik ook iets tegen teenslippers, ook over die fobie ben ik heen). Maar ik ben toch gezwicht (niet te verwarren met gezwikt). Twee jaar geleden kocht ik mijn eerste paar hakken: grijze laarsjes. Ontzettend leuk, maar niet echt realistisch. Volgens mij heb ik ze een keer aangehad met kerst, en daarna nog een keer na een musical. Toen we onverwacht een eind moesten lopen, liep ik kreupel van de pijn toen we eindelijk bij het hotel aankwamen.
Maar toch. Ik kon het niet laten. Vorige week heb ik me schuldig gemaakt aan de aankoop van totaal niet geschikte schoenen. Maar ze zijn zo leuk: zwarte laarsjes met studs. Ik ben er helemaal weg van. En ik wist zeker dat ik het onder de knie zou krijgen, het lopen op laarzen. Ik besloot het aan een test te onderwerpen en droeg ze tijdens een avondje uit. Ik dacht: we gaan naar de film, dan heb ik twee uur de tijd om bij te komen. Dat was waar, maar ik overschatte het hele gebeuren toch. Ik loop nu al twee dagen met gigantische blaren op de ballen van mijn voeten (en doorprikken, ho maar).
Maar al deze schoenen betekenen iets voor mij. En wat dat betreft is het grappig hoe je aan iemands schoenen kan zien wat voor persoon het is. Misschien moet ik daar eens wat vaker op gaan letten. Want je weet wat ze zeggen over mannen met grote voeten...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten