Versiersels

Ik betrap mezelf dit jaar op een bijna ongezonde zin in Kerst. Misschien komt het doordat ik vorig jaar door school en stage geen tijd had om echt in de feeststemming te komen en ik de feestdagen ook niet uitbundig heb kunnen vieren.
Dit jaar ben ik van plan om het beter aan te pakken. Nouja, niet heel anders. Maar wel wat bewuster dan vorig jaar. De twee weken rondom Kerst en Oud & Nieuw stonden voor mij toen namelijk in het teken van cabaret. Ik mocht de regisseur assisteren bij een voorstelling. Hartstikke leuk: ik heb de tijd van mijn leven gehad en ontzettend veel geleerd, maar mijn hiervoor zo vanzelfsprekende kerstvakantie viel een beetje in het water. Verplichte nummertjes als de (schoon)familie bezoeken en uit eten met de baas domineerden de dagen die ik wel vrij had.
Dit jaar dus wat meer tijd voor mezelf. Met Oud & Nieuw komt dat in ieder geval helemaal goed: we gaan vanaf 27 december tot 3 januari een weekje naar Finland. Lange onderbroeken en wollen sokken, ja, dat wel. Erg sexy - ach, liefde overleeft ook een vakantie waar je door het klimaat weinig van elkaar ziet - figuurlijk gesproken (en dat dan weer letterlijk).
Anyway, iets waar ik echter totaal geen plezier uit haal is het ophangen van de kerstversieringen. Vroeger vond ik het nog wel leuk om kerstballen in de boom te hangen en opgetild worden door papa om de piek bovenop te zetten (of is dit een aangeleerde herinnering?). Nu help ik mijn moeder uitsluitend met het binnenhalen van die vreselijke prikboom en het aangeven van de ballen, hier en daar. Ik hou mezelf maar voor: mam vindt het wel leuk om te doen.
Mijn moeder vertelde me dat ze bij haar op het werk een kantinejuffrouw hebben die het ook helemaal niet ziet zitten. Een troost, het ligt dus niet aan mij. Nouja, in je eentje is er ook bar weinig aan.
En daar kan ik wel over meepraten: vorig jaar moest ik de winkel waar ik werkte in de kerststemming brengen. In een omgeving die gedomineerd wordt door mannen, verwachtte ik ten eerste al niet echt een actieve medewerking. Het is immers meer een 'vrouwenwerkje'. De lichtslingers bleken vreselijk in de knoop te zitten, de helft kapot. Slingers en dergelijke kwamen qua kleur niet overeen (dat vind ik dan weer belangrijk), de rest leek nogal kitsch.
Toen nog niet in staat om er iets van te zeggen, heb ik braaf gedaan wat er van me verwacht werd, maar erg stijlvol was het niet. Zelfs klanten viel het op, waarvan er een opmerkte dat het dit jaar gelukkig wel anders zou zijn: want er was eindelijk een vrouw in de zaak! God, wat zou ik dat nu anders aanpakken. Misschien moet ik dit jaar maar eens langs met een doe-het-zelf-doos voor gezellige kerstversiering.
Ach, ik moet ook niet zeuren. Want als ik namelijk heel eerlijk ben: die onsamenhangende, ietwat rommelige versiering past uitstekend bij het winkeltje en de sfeer die er hangt. Want hoe je het ook wend of keert: dat plekje is nog steeds een van mijn meest favoriete plekjes op de wereld.