Er zijn van die dingen. Van die dingen die je niet wil, maar die toch echt moeten. Waarbij je een naar 'onderbuik gevoel' hebt: je wilt niet, maar je kunt er niet onderuit. En daarbij: je weet toch dat het wel goed komt. Maar voordat het goed is, moet je het nog wel even doen.
Dat heb ik met verschillende dingen. Zoals presenteren, of rijexamen. Of tentamen maken, vervelende verjaardagfeestjes of een vervelend gesprek voeren.
Een van de best gevonden woorden van 2009 vind ik, ik las het net in Onze Taal, wachtverzachter. Zeker nu ik door een 'tekort aan treinstellen' ongelofelijk veel tijd op het perron doorbreng, heb ik veel te maken met de wachtverzachter. Zoals daar zijn mijn iPod, de NRC Next of, waar ik de laatste paar weken mijn tijd mee verzacht, een studieboek (Hans Righart, De eindeloze jaren 60 - wel erg leuk).
Ik heb nooit echt moeite gehad met wachten: geef mij muziek en ik ben op m'n gemak. Maar, moet ik er wel bijzeggen, dan moeten de omstandigheden wel verzachtend zijn. Dan heb ik het niet eens over het weer, al helpt deze ijzige kou niet erg mee, maar vooral over het feit waarom; tien uur wachten op een vliegveld is bijvoorbeeld niet bevorderend voor mijn humeur.
Nu zijn er mogelijkheden om dit soort dingen te overkomen, naast het gebruik van een wachtverzachter. Er bestaan middeltjes tegen stress, al ben ik daar geen groot fan van. Voor mijn rijexamen besloot ik een paar dagen van te voren te beginnen met het nemen van een kalmeringsdrankje (want erg zenuwachtig): volledig op een natuurbasis, geen chemische troep. De smaak kwam het dichtst in de buurt van rottende bloemetjes (zo rook het) en bovendien moest je het voor doorslikken een halve minuut in je mond laten rusten: onmogelijk, als je moet kokhalzen. Maar braaf als ik was, nam ik het drie keer per dag, drie dagen lang. Helaas heeft het niets geholpen.
Ik heb altijd iets tegen drankjes gehad, wat al vroeg is begonnen. Toen ik vier was, was ik eens ernstig ziek en moest ik ook een drankje slikken: felroze, met een kersachtige smaak, die eerder iets weghad van plastic dan van het fruit.
Ik ben geen quitter, en kan slecht tegen half werk. Dus het enige dat er op zit is mijn angsten en zenuwen wegslikken, en altijd onthouden: uiteindelijk komt het heus wel goed.
'Why, why, why won't the world revolve around me?'
Fall Out Boy - America's Suitehearts
woensdag 13 januari 2010
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)

Geen opmerkingen:
Een reactie posten