Pink Day op het Green Day Festival

Veel Green Day de laatste tijd.
En hoewel er meer goede acts waren, zaterdag op PinkPop, kan ik het optreden van Green Day niet ongezien voorbij laten gaan. Ik heb de band nooit als een festival act gezien, maar op die mening kom ik terug. Want wat is PinkPop aan Green Day besteed - of, zoals Billie Joe het zelf verwoordde: vanaf nu is het geen PinkPop meer, maar 'The Green Day Festival' en gaat de band voortaan door het leven als Pink Day.
Billie Joe, Mike Dirnt en Tre Cool waren als een vis in het water en wisten het publiek binnen no time uit hun dak te laten gaan. Ik vroeg me even af hoeveel PP bezoekers er aan het einde van de dag nog op het festivalterrein zouden zijn, maar het leek drukker dan het de hele dag was geweest.
Zonder introductie en een paar minuutjes te laat (niets voor PinkPop) begon de show - net als bij hun normale concerten, zowel als bij de American Idiot als de 21st Century Breakdown tour - vooraf gegaan door een man in een viezig roze konijnenpak. Het PinkPop publiek houdt wel van een grapje en onder luid applaus tikte het konijn een paar biertjes weg.
Song Of The Century klonk even later, waarna de frontman met veel spektakel op het podium verscheen. Ze speelden veel van hun nieuwste album (21 Century Breakdown, Know Your Enemy, East Jesus Nowhere, The Static Age, 21 Guns en, als toegift, oa, Last Night On Eearth), maar ook voor de oude fans was er genoeg om van te genieten (Longview, Basket Case, Hitching A Ride, She, When I Come Around, Brain Stew en de compilatie van King For A Day en Knowledge, een trucje dat ze al eerder hebben laten zien). American Idiot kreeg ook veel aandacht: Holiday, Are We The Waiting, St. Jimmy en Give Me Novacaine werden luidkeels meegezongen. Toen Billie bij de toegift Wake Me Up When September Ends inzette, ging het dak eraf, gevolgd door American Idiot en Jesus Of Suburbia. Het laatste nummer deed menig toeschouwer een traantje wegpinken: Good Riddance (Time Of Your Life) is een trouwe afsluiter. Minority mocht absoluut niet ontbreken en het was ook geen verrassing dat deze werd gespeeld: het is zeker dat een publiek hierop uit zijn dak gaat.
Een half uur langer dan gepland speelde de band door. En net zoals bij de concerten bleek de frontman een ware komiek: er werden t-shirts het publiek in geschoten, evenals wc papier. Er mochten fans op het podium (een dikkig meisje zong de valste versie van Long View die ik ooit gehoord heb, en waarschijnlijk vond Billie dat ook, al snel zei hij 'Get the fuck away!' en mocht een jongen met groen haar het laatste couplet komen zingen, zie 3fm voor een interview) en een jong meisje deed met Billie het ritueel op East Jesus Nowhere.
Tre kreeg weer zijn momentje in King For A Day (zie de Bullet In A Bible dvd) en hoewel Mike zoals altijd een beetje op de achtergrond bleef, kreeg hij lof toegezongen bij Long View. Het was simpelweg een goed Green Day optreden, zoals we van ze gewend zijn. Voor de trouwe fans was het trouwens niets nieuws, wat wel een beetje jammer is. Ik heb 80,- besteed aan een dag PinkPop, waarbij ik eigenlijk alleen voor Green Day kwam en dat is veel geld. Maar ondanks de regen is PinkPop een geweldig festival en is het het geld dubbel en dwars waard - en dat mijn favoriete band naar mijn favoriete festival kwam, is natuurlijk perfect.
Billie Joe verkondigde dat PinkPop hun eerste optreden was van een nieuwe Europese Tour. En hoewel het PinkPop optreden nagenoeg hetzelfde was als een show van de 21st Century tour, twijfel ik niet bij het kopen van een ticket!

Zie 3voor12 voor filmpjes.

Andere goede acts waren Moke & The Metropole Orkest, C-mon & Kypski, Mando Diao en Editors. Voor zondag stonden nog Pink, Kate Nash, Mika, Slash en grote afsluiter The Prodigy op het programma - Wolfmother heeft op het laatste moment afgezegd, en Destine vervangt hun plekje.

American Idiot Broadway Cast Rec.

Wow. Kijk, een album is een album en als dat dan van een favoriete artiest van je is, vind je al snel dat een album nooit geëvenaard kan worden. En covers zijn dan per definitie gewoon ruk. Gewoon, uit principe.
Maar ik stap af van dat principe. Immers, Pink doet Queens Bohemian Rhapsody naar mijn idee ook beter (excuses) dan Freddie, ook al zegt dat niets over de band. Maar nu is er nog een album uit waarbij nummers goed, af en toe zo mogelijk zelfs verrassender, worden gespeeld dan door de band die het origineel uitbracht.
Ik heb het over American Idiot: de kaskraker, de klassieker - inmiddels - en de punk opera van de eeuw. Green Day wist zelfs met het nieuwe album 21st Century Breakdown het succes niet te overtreffen. Ze hebben een juweeltje in handen, maar hebben dat voor de gelegenheid even overgedragen aan Broadway.
Van de rockopera is namelijk een Broadway versie gemaakt, waarvan onlangs de cd is verschenen. Als ultieme Green Day fan moest ik een exemplaar van het album hebben, al is het alleen maar om zelf te kunnen beoordelen of ze de nummers in hun waarde hebben gelaten en of de artiesten ook maar een beetje in de buurt komen van het kunnen van Billie Joe, Mike en Tre.
En het antwoord is: ja. En beter dan dat.
Wie Green Day verwacht te horen, komt bedrogen uit. De nummers zijn zoals op het originele album, maar er is hier en daar wat veranderd en gemusicaliseerd. Dat wil zeggen: meer spektakel, meer meerstemmig, de toevoeging van een achtergrond koor en hier en daar is het geluid wat gedramatiseerd. Maar ook zijn nummers ontdaan van hun oorspronkelijke jasje, zoals bij Last Night On Eeart, dat akoestisch wordt uitgevoerd.
Het verhaal is ook uitgebreid. Er zijn personages toegevoegd: de hoofdpersoon heet Johnny en zijn vrienden zijn Will en Tunny. Ze ontmoeten St. Jimmy en Whatername. Tunny vertrekt naar het Midden Oosten en Will krijgt met zijn vriendin Heather een kind. St. Jimmy betekent de ondergang van Johnny en al snel wil Whatername niets meer met hem te maken hebben. Het is herkenbaar en toch vernieuwend: de Broadway uitvoering biedt net dat extra's dat je van een musical verwacht.
De nummers zijn netjes op volgorde van de plaat in de musical verwerkt en er zijn zelfs wat songs toegevoegd. Zo bevat de recording vijf nummers van 21st Century: Last Of The American Girls, Last Night On Earth, Before The Lobotomy, Know Your Enemy en 21 Guns. Ook staan er nummers op van B-sides van American Idiot, nummers die alleen in Europa zijn uitgekomen: Favorite Son en Too Much Too Soon. Het nieuwe nummer When It's Time staat zelfs als bonus track op het album, uitgevoerd door Green Day.
De stemmen passen goed bij de sfeer die het verhaal uitstraalt - en hoort uit te stralen. De cast is dicht bij het idee gebleven van vrijgevochten en troubled jonge mensen die hun plekje in de wereld niet kunnen vinden. Vooral de vrouwelijke stemmen zijn verrassend en een welkome verandering. Letterbomb en 21 Guns lijken zo te zijn uitgevoerd alsof het altijd zo had moeten zijn en de samenvoeging van Last Of The American Girls en She's A Rebel is geniaal.
Dat de band compleet achter deze plaat staat, mag wel duidelijk zijn. Ze worden genoemd in het colofon en in het voorwoord; jammer dat Billie Joe niet zelf een commentaar heeft geschreven. Voor elke Green Day liefhebber is de Broadway Cast Recording een must - en zelfs voor enkel de musical waardeerder.

'I really hate to say it, but I told you so'
Green Day - St. Jimmy

Poets en Keane

Nieuws uit Finland! Dat er onwijs goede muziek uit Finland komt, staat vast (HIM, Nightwish). Daar is nu Poets of the Fall aan toe te voegen. Fijne sound! Dreaming Wide Awake van hun nieuwe album Twilight Theater klinkt super, evenals War en Given and Denied. Het oude Carnival of Rust van het gelijknamige album (2006) bevestigt dat 'Poets' op een goede koers zit. Het stemgeluid van zanger Marko is niets bijzonders, en brengt zeker vergeleken met landgenoot Valo geen nieuwe vibe, maar de rockband gooit wel hoge ogen bij het publiek. Het overkomt mij niet snel dat ik meteen naar de winkel ren om een album te kopen, maar ik kan niet wachten tot ik Twilight Theater helemaal kan beluisteren, zoals hij bedoeld is!

Ook Engels nieuws. Keane heeft een nieuw album uit, Night Train. Al sinds Hopes and Fears (2004) ben ik een uitgesproken Keane-liefhebber, wat een beetje verzwakte na Under The Iron Sea (2006). Maar na hun optreden op PinkPop 2009 ben ik weer helemaal overtuigd van hun kunnen: ondanks grote namen als Placebo, The Killers en Franz Ferdinand die ook op het festival speelden, stak Keane er voor mij met kop en schouders bovenuit (net als Snow Patrol, overigens). Night Train is een EP die is opgenomen tijdens de Perfect Symmetry Tour en bevat acht nieuwe tracks. Op YouTube is nog niet veel te vinden, behalve Clear Skies, wat weer lekker Keane-ig klinkt.

All Time Low

Leuk: als member van YouTube met een kanaal krijg je van de site automatisch tips van clips die je, gebaseerd op je eigen afspeellijst, misschien ook wel leuk vindt. De naam ken ik al tijden, maar heb me niet eerder in ze verdiept. Maar wanneer je een rot humeur hebt, is dit wel de perfecte remedie: poppunk van een Amerikaanse band, met een vleugje humor. All Time Low blijkt toch wel interessant! Check zeker Weightless en Damned If I Do Ya. I'm cathing up.

Dead By April

Zeker de moeite waard om te bekijken/beluisteren: Dead By April - Losing You. De band uit Zweden brengt een pop/metal sound met een verrassend tintje. Dit nummer uit 2007 verschilt wel enorm met het nummer Angels Of Clarity, wat ik verschrikkelijk vind. Maar de band toont wel potentie, wat ook te horen is bij Falling Behind en What Can I Say.

Meer van hetzelfde

Up Magazine wees me op het volgende: We Are The Fallen - Bury Me Alive. Wanneer er geschreven wordt over drie ex-leden van Evanescence, trekt het sowieso mijn aandacht, en als er dan ook nog wordt vermeld dat de band met HIM op tour mag, kan het alleen maar veel goeds betekenen. De single Bury Me Alive lijkt alleen wel erg veel op wat we al kennen (Evanescence, Within Temptation...) en voegt dus eigenlijk niet veel toe. Vermakelijk is het wel. Het album komt op 11 mei uit, maar voorlopig hou ik het even bij YouTube.

En in het rijtje 'poppunkbandje', inclusief de allang niet meer hippe kapsels, waarbij het haar van de linkerkant van het hoofd op de rechterkant wordt geplakt, past Artist Vs Poet, met Runaway. Wel gezellig, niet erg bijzonder. Hoor ook Assurance, Closure.

Overigens heb ik nog iets anders leuks: eindelijk ben ook ik overstag wat betreft YouTube. Check mijn site voor video's, interviews, enz =) Ook leuke clips van concerten (zoals HIM in 2008 in 013 in Tilburg: Ville Valo krijgt iets tegen zijn hoofd gegooid en dat vindt 'ie niet leuk...).

Black out

Misschien ben ik een beetje te snel geweest met oordelen. Tijdens een concert wordt muziek van een onbekende band al snel een brei van herrie, maar The Blackout blijkt zo slecht nog niet. In de studio, dan. Zelfs mam vindt het goed.

The Blackout - Save Our Selves (The Warning)
of
The Blackout - This Is Why We Can't Have Nice Things

Het ruigere nummer Children Of The Night is dan weer een beetje too much voor mij, maar oordeel zelf: The Blackout - Children Of The Night.

Nog een pareltje: Iat Watkins doet mee met It's High Tide Baby.

'You and me are history'
The Blackout - Save Our Selves

Uit hun dak op 'Rooftops'

De verbouwde popzaal De Melkweg in Amsterdam aan het Leidseplein is geen lust voor het oog. Gelukkig is er aan de oude zaal niets veranderd - wat dan helaas ook geld voor de geluidskwaliteit.
Aan de band lag het niet. Lostprophets speelde vrijdagavond een goede tweede show in Nederland, eerder deze week stonden ze in 013 in Tilburg. De Welshe band wordt voorgegaan door The Blackout. Een bandje uit Noord-Wales speelt een combinatie van hardcore en screamo, wat er bij veel bezoekers ingaat als zoete koek. Er ontstaat een moshpit, waar de band duidelijk van gediend is, zoals een van de zangers ook nog even zegt als hij aan zijn knieën aan de balustrade van het balkon hangt.
Zoals altijd in de Melkweg betreedt de hoofdact precies op tijd het podium, onder luid gejuich, begeleid door If It Wasn't For Hate van het nieuwe album The Betrayed. Het is duidelijk dat de band de ruige kant wil benadrukken in de show. Ze spelen voornamelijk de harde nummers uit hun repertoire, zoals Dstryr/Dstryr van het nieuwe album The Betrayed en oude songs als Shinobi vs. Dragon Ninja (Thefakesoundofprogress, 2000), Burn Burn en Start Something (Start Something, 2004).
Nummers van het derde album Liberation Transmission uit 2006 worden uitvoerig meegezongen (A Town Called Hypocrisy, Everyday Combat, Can't Catch Tomorrow), maar er wordt meer gefeest op het hardcore-geluid. Veel bezoekers lijken een kaartje te hebben gekocht om helemaal uit hun dak te gaan en minder om naar de band te kijken. Schreeuwende tienermeisjes staan dan ook niet vooraan, maar wanen zich veilig op het balkon of achter in de zaal.
Hoogtepunten van de avond zijn de uitvoeringen van For He's A Jolly Good Felon, Last Summer, Last Train Home en Where We Belong. Bij de grootste hit van de laatste jaren gaat werkelijk het dak eraf: Rooftops. Het blijkt vooralsnog als het beste nummer, weliswaar het meest commercieel, van de post-hardcore band.
Zanger Ian Watkins is niet altijd even goed te horen, laat staat te verstaan, door het gebrekkige geluid. Gezang gaat verloren in een drukke zaal met schreeuwende fans en het is lastig om melodieën te herkennen. Dat is het nadeel van een kleine zaal, terwijl dat niet zo hoeft te zijn. Watkins profileert zich wel als een stage animal - hij spingt en gilt en doet wild, hij lijkt onvermoeibaar, het publiek hangt aan zijn lippen.
Na een magere toegift gaat plots het zaallicht aan. Geen concertbezoeker in de zaal heeft ooit eerder zo'n abrupt einde meegemaakt.

'When our time is up, when our lives are done, will we say we've had our fun?'
Lostprophets - Rooftops

Bakra

Journalistiek is voor mij nog altijd een vrij onbekend terrein. Ik ben natuurlijk nog niet eens afgestudeerd en laat ik eerlijk zijn: veel ervaring heb ik niet. En toch kan ik al wel een beetje zeggen wat me makkelijk af gaat en wat minder.
Met weinig ervaring kom je in dit vak al wel een heel eind. Je bluft makkelijk een eind weg en leert al snel om mensen te beoordelen en in te spelen op hun karakters - ook een groot voordeel op andere gebieden in het leven. En toch was ik twee weken totaal uit mijn comfort zone.
Een studiereis bracht me in Suriname: het land van het lekkere eten, de mix van culturen en het gemakkelijke leven; no spang. Eigenlijk trok het land mij in eerste instantie helemaal niet, en was ik alleen van de partij om ook maar eens met school naar het buitenland geweest te zijn. Om vooral niet te spreken over het idee dat ik had over het bedrijven van professionele journalistiek...
Het leven voor een bakra in Suriname is even wennen. Het land loopt over van de Nederlandse stagiaires en Surinames kijken dan ook niet op van een blondine meer of minder, maar als buitenlander loop je toch wel tegen een paar dingen aan.
Het begint er al mee dat je bij het aanvragen van een visum absoluut niet moet vermelden dat je journalist bent (wordt); Suriname houdt niet van betweterige/kritische journalisten (sowieso niet van Nederlanders die (denken) het beter (te) weten).
Bij het maken van afspraken moet je er rekening mee houden dat het best wel eens zo kan zijn dat jouw gesprekspartner niet of te laat komt opdagen (er zijn natuurlijk uitzonderingen) en kan het voorkomen dat je lang door moet vragen of regelmatig instanties moet terug bellen voordat je de gewenste persoon aan de telefoon krijgt.
Daarentegen is het wel veel makkelijker dan in Nederland om rechtstreeks een directeur of politicus te spreken te krijgen: er zijn maar weinig persvoorlichters. Ook moet je niet gek opkijken dat als je bij iemand thuis een interview houdt, je direct wordt opgenomen in iemands familie. De gastvrijheid en vriendelijkheid van Surinamers is grenzeloos en het zorgde ervoor dat ik me gelijk geaccepteerd voelde, al was ik dan nog een bakra.
Tegen het einde van onze studiereis (een woord waarmee je bij instanties veel voor elkaar krijgt) merkte ik dat ook ik opeens veel minder het nut van tijd zag en dat ik makkelijker werd met het nakomen van afspraken. Ik ging een stuk relaxter naar huis, dan dat ik twee weken daarvoor was aangekomen.
In Nederland is het helaas wel makkelijk om snel in je oude ritme te vervallen. Nu drukken afspraken en deadlines weer zwaar op mijn schouders en ben ik letterlijk ziek geworden van de stress.
Een paar wijze lessen heb ik gelukkig wel geleerd, waaronder no spang.

'I don't care what you think, as long as it's about me'
Fall Out Boy - I Don't Care

Kings in HMH

Bij een concertbezoek word je vaak getrakteerd op een extra show, namelijk het voorprogramma. Hoewel het publiek niet om deze acts heeft gevraagd, worden de bands van een voorprogramma vaak wel enthousiast ontvangen en werkt het als opwarmertje voor de echte artiesten.
Bij het 30 Seconds To Mars concert afgelopen dinsdag in de Heineken Music Hall mochten er maar liefst twee bands de rockband inluiden. Opener Lost Alone bleek echter een grote teleurstelling: hun heavymetal sound was niet iets dat 30-liefhebbers verwachtten.
Street Drum Corps maakte de verwachtingen ook niet helemaal waar, al was de frontman energieker en leuker om naar te kijken. De percussieband was vooral verrassend door hun opmerkelijke performance, inclusief het gebruik van vaten, containers, keukengerei en sportattributen. Na wat gegoogle wordt duidelijk dat het niet zomaar een band is, maar dat leden van Good Charlotte, No Doubt, Bad Religion en Linkin Park al het podium met het drietal hebben gedeeld. Ook hebben ze op de Van's Warped Tour gespeeld en is Bert McCracken van The Used een groot fan. Niet te snel oordelen over deze formatie, dus.
Maar net zoals de avond een moeilijke start had, zo ook de frontman van 30 Seconds Jared Leto. De eerste nummers van de Into The Wild Tour klonken moeizaam en schreeuwerig, wat ook kwam door het slecht afgestemde geluid. Helaas betaalde Leto hiervoor de prijs en leek hij moeilijk op gang te kunnen komen. Aan de energie van het publiek lag het in ieder geval niet; zelfs de ingewikkeld geïnstrueerde mosh pit ('Clockwise' - aldus Leto) kwam goed uit de verf. Mede door het ruige Buddha For Mary en Search And Destroy.
Leto's stem was later op de avond helemaal in orde. De oudere nummers A Beautiful Lie, The Fantasy en From Yesterday klonken zoals ze horen en de aandacht van het publiek leek de frontman energie te geven (op internet schrijven veel fans dat hij stoned was - en inderdaad, Leto blijkt een groot fan te zijn van de vrije regels in Nederland).
Grote hoogtepunten waren Leto's vertoning op het vipbalkon en de uitvoering van de single Kings and Queens, waarbij vooraanstaande fans het podium mochten beklimmen. Zij zullen de avond van hun leven gehad hebben, voor de rest was de show overall een mager aftreksel van het album This Is War.

'These lessons that we've learned here have only just begon'
30 Seconds To Mars - Kings and Queens