Hoewel ik nog maar enkele maanden in 'het veld' werk, heb ik al veel leuke dingen van de popjournalistiek mogen meemaken.
Zo mag ik af en toe een grote, dan een wat kleinere en onbekende artiest interviewen. Of een artiest die groot lijkt te gaan worden. Zo was mijn allereerste face to face interview voor het tijdschrift met Adam Grahn van de Zweedse band Royal Republic. Het interview vond plaats in het Amsterdamse Backstage hotel. Een ontzettend leuke plek: boven de bar hangt een drumstel, waarvan enkele onderdelen als lamp fungeren. Met witte stift is er door de gasten die in het hotel verbleven overal een boodschap achtergelaten - op het drumstel, de biljartafel, de piano, tafels, stoelen, muren... Denk bijvoorbeeld aan de jongens van Snow Patrol.
Maar er is daar iets nog veel leuker: het Guitar Hero spel dat is geïnstalleerd. Vlak voor mijn interview met de Belgische indieband The Tellers waren zij aan het spelen en moest ik er ook aan geloven. Dat spel nog nooit eerder gespeeld te hebben, werd ik natuurlijk genadeloos ingemaakt. Maar dat neemt niet weg dat er een super ontspannen sfeer ontstond en dat het super gezellig werd - de beste basis voor een leuk interview.
Het kan ook anders lopen dan verwacht. De middag voor een optreden van Grinderman in Utrecht sprak ik zangeres Anna Calvi, zij verzorgde het voorprogramma. Ik had naar haar plaat geluisterd en natuurlijk research gedaan, waardoor ik een bepaald beeld van haar had gekregen. Zo anders bleek zij in het echt te zijn. Op haar nieuwe single zingt ze iedereen omver met haar krachtige geluid, maar tegenover mij zat een nerveus, verlegen meisje dat haar handen in haar mouwen verstopte.
De allermooiste kans die ik tot nu toe heb gekregen, is het interview dat ik heb mogen doen met My Chemical Romance (later een compleet verslag). Het interview zou plaatsvinden in de Melkweg, met zanger Gerard Way, bassist Mikey Way en gitarist Frank Iero. Gerard was echter ziekjes, dus die zou er niet bij kunnen zijn. Dat betekende niet dat ik niet alsnog stond te springen. My Chemical Romance staat al jaren in de top van mijn favoriete bands, en zo'n interview is de reden dat ik journalistiek ben gaan studeren. Alle politicologie, sociologie en ethiek blijkt het nu opeens allemaal waard te zijn geweest. Bovenin de Melkweg, in de kleedkamers, ontmoette ik Frank en Mikey. Het interview was erg ontspannen. Ik wás natuurlijk wel gespannen, maar zodra ik de kamer binnenstapte verdween dat. Ik had oorspronkelijk twintig minuten de tijd (bij een minder bekende artiest is dat vaak een half uur), maar uiteindelijk mocht ik maar een kwartiertje (wat toch uitliep tot ruim twintig minuten. Dat hangt ook een beetje van de artiest af, ze vonden het blijkbaar ook gezellig). Er wordt altijd gezegd dat Mikey niet veel zegt tijdens interviews, maar hij was behoorlijk spraakzaam. Hij wilde ook echt zijn zegje doen. Ik was er natuurlijk als journalist, maar voelde me toch ook een beetje bewonderaar. Niet moeilijk om die twee te combineren, blijkt.
Een groot voordeel van popjournalist zijn, is de mogelijkheid om gratis bij concerten te zijn en albums te horen voordat ze uit zijn. En natuurlijk niet te vergeten: af en toe doet de kans zich voor om een van je helden te ontmoeten!
Een inzicht geven in hoe het op de redactie gaat, is een verhaal apart. Ik hou het voorlopig even hierbij, maar een inkijkje in de ingewikkelde praktijken van een muziekbladenredactie komt er zeker nog!
Zo mag ik af en toe een grote, dan een wat kleinere en onbekende artiest interviewen. Of een artiest die groot lijkt te gaan worden. Zo was mijn allereerste face to face interview voor het tijdschrift met Adam Grahn van de Zweedse band Royal Republic. Het interview vond plaats in het Amsterdamse Backstage hotel. Een ontzettend leuke plek: boven de bar hangt een drumstel, waarvan enkele onderdelen als lamp fungeren. Met witte stift is er door de gasten die in het hotel verbleven overal een boodschap achtergelaten - op het drumstel, de biljartafel, de piano, tafels, stoelen, muren... Denk bijvoorbeeld aan de jongens van Snow Patrol.
Maar er is daar iets nog veel leuker: het Guitar Hero spel dat is geïnstalleerd. Vlak voor mijn interview met de Belgische indieband The Tellers waren zij aan het spelen en moest ik er ook aan geloven. Dat spel nog nooit eerder gespeeld te hebben, werd ik natuurlijk genadeloos ingemaakt. Maar dat neemt niet weg dat er een super ontspannen sfeer ontstond en dat het super gezellig werd - de beste basis voor een leuk interview.
Het kan ook anders lopen dan verwacht. De middag voor een optreden van Grinderman in Utrecht sprak ik zangeres Anna Calvi, zij verzorgde het voorprogramma. Ik had naar haar plaat geluisterd en natuurlijk research gedaan, waardoor ik een bepaald beeld van haar had gekregen. Zo anders bleek zij in het echt te zijn. Op haar nieuwe single zingt ze iedereen omver met haar krachtige geluid, maar tegenover mij zat een nerveus, verlegen meisje dat haar handen in haar mouwen verstopte.
De allermooiste kans die ik tot nu toe heb gekregen, is het interview dat ik heb mogen doen met My Chemical Romance (later een compleet verslag). Het interview zou plaatsvinden in de Melkweg, met zanger Gerard Way, bassist Mikey Way en gitarist Frank Iero. Gerard was echter ziekjes, dus die zou er niet bij kunnen zijn. Dat betekende niet dat ik niet alsnog stond te springen. My Chemical Romance staat al jaren in de top van mijn favoriete bands, en zo'n interview is de reden dat ik journalistiek ben gaan studeren. Alle politicologie, sociologie en ethiek blijkt het nu opeens allemaal waard te zijn geweest. Bovenin de Melkweg, in de kleedkamers, ontmoette ik Frank en Mikey. Het interview was erg ontspannen. Ik wás natuurlijk wel gespannen, maar zodra ik de kamer binnenstapte verdween dat. Ik had oorspronkelijk twintig minuten de tijd (bij een minder bekende artiest is dat vaak een half uur), maar uiteindelijk mocht ik maar een kwartiertje (wat toch uitliep tot ruim twintig minuten. Dat hangt ook een beetje van de artiest af, ze vonden het blijkbaar ook gezellig). Er wordt altijd gezegd dat Mikey niet veel zegt tijdens interviews, maar hij was behoorlijk spraakzaam. Hij wilde ook echt zijn zegje doen. Ik was er natuurlijk als journalist, maar voelde me toch ook een beetje bewonderaar. Niet moeilijk om die twee te combineren, blijkt.
Een groot voordeel van popjournalist zijn, is de mogelijkheid om gratis bij concerten te zijn en albums te horen voordat ze uit zijn. En natuurlijk niet te vergeten: af en toe doet de kans zich voor om een van je helden te ontmoeten!
Een inzicht geven in hoe het op de redactie gaat, is een verhaal apart. Ik hou het voorlopig even hierbij, maar een inkijkje in de ingewikkelde praktijken van een muziekbladenredactie komt er zeker nog!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten