Hond

Honden. Als ik ergens een hekel aan heb, zijn het honden. Ik ben meer een 'kattenmens', al kan ik dat niet eens zeker weten: ik heb nooit katten gehad en ik vermoed dat als ze dichtbij komen, ik alsnog angstig ben voor die nagels. Trouwens, ik hou helemaal niet van dieren. Ik had vroeger een hamster, Roza, maar toen ze een keer fel in mijn handpalm beet, was mijn liefde voor het kleine beestje ver te zoeken. Ik had ook twee goudvissen, daar ben ik dan wel altijd dol op geweest. Tot de moeder van mijn beste vriendin ze dood liet gaan tijdens een vakantie en mijn moeder ze door de wc spoelde. Maar ik weet in ieder geval zeker dat ik níet van honden hou. In groep acht had ik een vriendinnetje, dat ook bij mij in de straat woonde. We konden het goed met elkaar vinden en we logeerden vaak bij elkaar. Op een ochtend maakten we ontbijt. Ze had twee honden, waar ik eigenlijk niet zo veel problemen mee had. Dacht ik. Die ochtend sprong een van hen tegen me op. Midden in de woonkamer, met haar voorpoten op mijn schouders (bijna) en opeens zo'n grote kop voor me. Ik schrok me wild. Volgens mij heb ik er sinds het incident nooit meer een voet binnengezet. De vriendschap was ook snel over. En nu, jaren later, kan ik alleen maar denken dat het natuurlijk helemaal nergens op sloeg. Een vriendschap laten doodbloeden door iets, is helemaal nergens voor nodig. Maar ik was elf en vond het eng. Ik heb die vriendin geloof ik nooit proberen uit te leggen waarom ik geen zin meer had om langs te komen. Een paar jaar later had mijn beste vriendin ook een hond, een Jack Russell. Toen ik voor het eerst naar haar huis ging, was ik als de dood. Maar ik was ook vastberaden: ik zou zoiets een vriendin niet nog eens aandoen. Ik was er ook heel eerlijk over. Het beestje sprong inderdaad tegen me op, al kwam deze dan niet zo hoog. De zenuwen sloegen toe, maar ik gedroeg me het beste als ik kon en zowaar had ik er daarna helemaal geen problemen meer mee. De hond van mijn vriend is een schatje. Die springt niet en blaft niet regelmatig. Zelfs van het uitlaten kan ik nu genieten. Maar ik moet ook toegeven dat als we dat doen er we komen een grote, loslopende hond tegen, dat ik dan zonder twijfel een blokje om loop. Mijn vriend verklaart me voor gek, maar ik weet het gewoon zeker: doe mij maar een lieve kroelpoes.