Dubio

Af en toe vraag ik me af of we de dingen die we doen niet alleen voor anderen doen. Om aan anderen te laten zien hoe leuk en geweldig ons leven wel niet is, om anderen trots of blij te maken of om te bewijzen dat wij het in ons eentje allemaal ook heus wel kunnen.
En als je eenmaal zo gaat denken, is het bijna onmogelijk om het proces te stoppen. Zoals: waarom ben ik wie ik ben? Waarom gedraag ik mij zo? Waarom doe ik dit of dat (niet)? Waarom maak ik bepaalde keuzes? Wat neem ik hierbij in overweging?
Neem bijvoorbeeld de hele cultuur waarin wij de enorme drang hebben om onszelf te laten zien, bloot te stellen. Om aan anderen te laten zien hoe goed (of slecht, want de bedoeling is hetzelfde) het gaat en wat we allemaal doen. Denk aan Hyves en Facebook, zelfs het schrijven van een Blog. Uiteindelijk is het allemaal erg verslavend, maar waarom? Heeft dat er mee te maken dat je aan al je friends kunt laten weten what you're up to? En stiekem is het ook wel leuk om dat van anderen te lezen, want nieuwsgierig als we zijn...
Ik ben ooit gezwicht voor Hyves, omdat dit een makkelijke manier was om te communiceren met klasgenoten. Tjsa, iedereen had Hyves. Maar ik geef toe dat ik het inmiddels hartstikke leuk vind. Oude vrienden, klasgenoten, nieuwe vrienden: iedereen geeft jou een kijkje in hun leven en eigenlijk is het fijn om deel uit te maken van zo'n groot netwerk.
Maar met het zichtbaar maken van jouw leven, komt ook een andere vraag: hoe interessant ben ik eigenlijk? Zo'n persoonlijke pagina werkt als een visitekaartje. Ook toekomstige werkgevers hebben toegang - dus hoever ga je, wat zet je er op en wat spreekt aan?
Mijn Hyves puilt uit met mijn interesses: muziek, concerten - de dingen die voor mij belangrijk zijn. Dat verberg ik niet, want dat is een deel van mij en dus belangrijk (voor mij). Er staan wat foto's op van vakanties, maar geen een waarop je mij kan betrappen op gedrag dat niet wordt gewaardeerd (en menig Hyver schaamt zich nergens voor...). Ik heb ook mijn stages vermeld en mijn opleiding: dingen waar ik trots op ben.
Nu ben ik al ruim een jaar aan het nadenken over een belangrijke keuze die ik moet maken. Iets waar ik enorm trots op zou kunnen zijn, en werkgevers hechten er veel waarde aan. Ook reageert iedereen altijd dol enthousiast als ik het meld, ik doe graag uit de doeken hoe en wat precies. Maar ik kan het niet helpen dat ik de laatste tijd twijfel waarom ik dit nu zo graag wil. Wil ik het zelf? Vind ik het zelf wel net zo leuk als anderen het vinden? Want als ik dit doe, betekent het dat ik een half jaar bij vriend en familie weg ben. Wil ik hen wel missen (ik zou liegen als ik zeg dat ik dit niet moeilijk vind). Dus wil ik dit zo graag omdat ik het zelf wil en uitzie naar die ervaring, of omdat ik erover kan vertellen (lees: opscheppen...) tegenover anderen en kan laten zien wat voor lef ik wel niet heb?
Dilemma. Ik moet van het gevoel af dat ik dingen voor anderen doe. Wanneer ga ik nu eens voor mezelf leven?