Luizenleven

Ik ben totaal niet wat je noemt een 'echte student'. Ik studeer al bijna vier jaar in Utrecht en heb het onwijs naar mijn zin als student aan de Hogeschool, maar het is me nooit gelukt om een 'echte student' te worden.
Ik woon bijvoorbeeld niet op kamers. Ik heb een paar maanden een verwoedde poging gedaan om mezelf zo gek te krijgen om het wel te doen: ik heb me zelfs ingeschreven bij kamernet en heb twintig euro besteed aan het voorrecht om te mogen reageren op oproepen. Ik denk dat ik in totaal twee reacties heb achter gelaten, en nooit ben ik terug gemaild.
Ik had misschien ook te hoge eisen: een kamer van minimaal twaalf vierkante meter, een eigen badkamertje/keukenblok en in een aangenaam (studenten)huis. Want ik geef het toe: ik moet er niet aan denken om de keuken te delen. Of de badkamer. Ik heb wat dat betreft een beetje smetvrees, ik krijg al rillingen als ik aan schimmel en haren in het doucheputje denk. Het leven van studenten onder elkaar spreekt me aan, maar wel in een bescheiden hoeveelheid. Misschien heeft het er mee te maken dat ik graag alleen ben. Ik ben enig kind en heb me mijn hele leven dus in mijn eentje moeten vermaken. Ook ben ik niet goed in delen en hecht ik veel waarde aan privacy. Dus nee, op kamers wonen is niet voor mij weggelegd. Ik gebruik al een jaar het excuus dat ik aan het sparen ben voor een jaar studeren in het buitenland: niet iedereen hoeft zo veel van me te weten.
Ook ben ik absoluut geen type om uit te gaan. Ja, voor concerten draai ik mijn hand niet om, muziek is mijn passie, maar dansen en drinken is niet aan mij besteed. Ik ben er heel eerlijk in: ik zit liever op de bank met een goed boek of in bed met een mooie film. Daarnaast wordt het in het uitgaansleven (dat weet ik dan nog net wel) pas leuk na middernacht (zelf ondervonden, tijdens een zwaar mislukt Halloween-uitje) en laat ik nou elke nacht zo'n negen uur slaap nodig hebben. Dat is vervelend, want ook tijdens Oud&Nieuw ben ik vaak al snel gesloopt, maar voor de rest is het geen groot probleem. Nouja, wellicht in bed. Ook word ik van drank niet socialer of uitbundiger: alcohol maakt mij slaperig en tel dat op bij een grote behoefte aan slaap = geen goed idee.
Alles bij elkaar opgeteld, lijkt het alsof ik nogal saai ben. Ja. Dat klopt, misschien ben ik dat ook wel. Maar eigenlijk heb ik het boven alles voornamelijk heel erg naar mijn zin. Op school gaat het goed, nog een jaartje te gaan en dan mag ik me officieel Journalist noemen (hoewel iedereen dat mag, want geen beschermd beroep) en heb ik het nodige meegemaakt op het gebied dat me wel interesseert (muziek).
Ik heb er geen spijt van dat ik niet op kamers ben gegaan. Want als ik eerlijk ben, en elke andere student die nog thuis woont zal dat beamen: het is wel lekker makkelijk. Als ik na een drukke dag thuis kom, kan ik zo aan tafel schuiven en als ik een luisterend oor nodig heb, is die er altijd. Het bevordert ook de band met mijn familie, een welkome bijkomstigheid (hoewel het natuurlijk ook heel anders zou kunnen gaan, al ben ik een voorbeeldige dochter - ahum). Ik ben saai, lui en aanhankelijk - ach ja. Ik heb het vage vermoeden dat dat nog wel goed komt, want dat jaar studeren in het buitenland is niet alleen maar een excuus. Ik denk dat wanneer ik werkelijk mijn vleugels spreid, ik eerst heel hard op m'n gezicht ga, waarna ik me kan ontpoppen tot een onafhankelijke journalist.