vrijdag 26 februari 2010

Clarkson rockt HMH

Even was het gister avond onduidelijk wie de hoofdact was. Want bij het voorprogramma van Kelly Clarkson leek iedereen vergeten te zijn dat ze niet voor de band Parachute waren gekomen, maar voor de Amerikaanse zangeres.
De band uit de Verenigde Staten stond donderdagavond samen met Clarkson in de Heineken Music Hall en verrasste het publiek met een spetterend optreden en catchy nummers. Onverwacht was de bijdrage van saxofonist Kit French; hij geeft met het instrument de nummers een melodische klank, gecombineerd met alternatieve rock. Zanger Will Anderson blijkt een rasartiest en weet de toeschouwers binnen een nummer om zijn vinger te winden. De single She Is Love van het nieuwe album Losing Sleep en sexy Anderson beloven hier in Nederland veel tienermeisjes het hoofd op hol te gaan brengen.
Hoewel Parachute een half uur alle aandacht kreeg, kon de band niet voorkomen dat de gedachte aan hen naar de achtergrond werd gedrukt toen Clarkson eenmaal het podium besteeg. De kleine, forse zangeres blijkt net als op haar albums live lekker stevig te kunnen zingen, inclusief mooie uithalen, waardoor de poprocksound goed tot zijn recht komt.
On stage lijkt Clarkson lekker zichzelf te zijn: ze richt zich tot het publiek, gaat in op geschreeuw van fans vooraan, praat over haar leven, relaties en carrière en licht zelfs toe waarom ze bepaalde nummers heeft geschreven en waarom ze zoveel nummers covert ('Everyone always asks me what kind of music I like. I thought, well, I can just perform it.').
Zo komt haar liefde voor de band Black Keyes tot uitdrukking in het nummer Lies ('You should download it, trust me, you'll love me for it') en laat Clarkson haar muzikale talent zien in de medly van That I Would Be Good (Alanis Morissette) en Use Somebody (Kings Of Leon).
Toch speelt Clarkson maar zes nummers van het nieuwe album en gaat de meeste aandacht naar nummers van het album Breakaway (2004). Deze doen het veel beter bij het publiek, zelfs zo goed dat de zangeres besloot om hele refreinen niet zelf te zingen.
Extra aandacht gaat naar Clarkson's DJ en de twee achtergrondzangeressen: verschrikkelijk goede stemmen die helaas niet zoveel waardering krijgen als ze toekomt.
Clarkson, winnares van Idols in 2002, heeft een goede carrière weten op te bouwen en heeft zich voldoende afgezonderd van het Idols-sfeertje, door haar eigen plan te trekken. Als ze dat de komende jaren blijft doen, kunnen we nog heel wat van haar verwachten.

'Everything, it felt so right, unbreakable, like nothing could go wrong'
Kelly Clarkson - Behind These Hazel Eyes

http://www.wearaparachute.com/

Geen opmerkingen:

Een reactie posten