Black out

Misschien ben ik een beetje te snel geweest met oordelen. Tijdens een concert wordt muziek van een onbekende band al snel een brei van herrie, maar The Blackout blijkt zo slecht nog niet. In de studio, dan. Zelfs mam vindt het goed.

The Blackout - Save Our Selves (The Warning)
of
The Blackout - This Is Why We Can't Have Nice Things

Het ruigere nummer Children Of The Night is dan weer een beetje too much voor mij, maar oordeel zelf: The Blackout - Children Of The Night.

Nog een pareltje: Iat Watkins doet mee met It's High Tide Baby.

'You and me are history'
The Blackout - Save Our Selves

Uit hun dak op 'Rooftops'

De verbouwde popzaal De Melkweg in Amsterdam aan het Leidseplein is geen lust voor het oog. Gelukkig is er aan de oude zaal niets veranderd - wat dan helaas ook geld voor de geluidskwaliteit.
Aan de band lag het niet. Lostprophets speelde vrijdagavond een goede tweede show in Nederland, eerder deze week stonden ze in 013 in Tilburg. De Welshe band wordt voorgegaan door The Blackout. Een bandje uit Noord-Wales speelt een combinatie van hardcore en screamo, wat er bij veel bezoekers ingaat als zoete koek. Er ontstaat een moshpit, waar de band duidelijk van gediend is, zoals een van de zangers ook nog even zegt als hij aan zijn knieën aan de balustrade van het balkon hangt.
Zoals altijd in de Melkweg betreedt de hoofdact precies op tijd het podium, onder luid gejuich, begeleid door If It Wasn't For Hate van het nieuwe album The Betrayed. Het is duidelijk dat de band de ruige kant wil benadrukken in de show. Ze spelen voornamelijk de harde nummers uit hun repertoire, zoals Dstryr/Dstryr van het nieuwe album The Betrayed en oude songs als Shinobi vs. Dragon Ninja (Thefakesoundofprogress, 2000), Burn Burn en Start Something (Start Something, 2004).
Nummers van het derde album Liberation Transmission uit 2006 worden uitvoerig meegezongen (A Town Called Hypocrisy, Everyday Combat, Can't Catch Tomorrow), maar er wordt meer gefeest op het hardcore-geluid. Veel bezoekers lijken een kaartje te hebben gekocht om helemaal uit hun dak te gaan en minder om naar de band te kijken. Schreeuwende tienermeisjes staan dan ook niet vooraan, maar wanen zich veilig op het balkon of achter in de zaal.
Hoogtepunten van de avond zijn de uitvoeringen van For He's A Jolly Good Felon, Last Summer, Last Train Home en Where We Belong. Bij de grootste hit van de laatste jaren gaat werkelijk het dak eraf: Rooftops. Het blijkt vooralsnog als het beste nummer, weliswaar het meest commercieel, van de post-hardcore band.
Zanger Ian Watkins is niet altijd even goed te horen, laat staat te verstaan, door het gebrekkige geluid. Gezang gaat verloren in een drukke zaal met schreeuwende fans en het is lastig om melodieën te herkennen. Dat is het nadeel van een kleine zaal, terwijl dat niet zo hoeft te zijn. Watkins profileert zich wel als een stage animal - hij spingt en gilt en doet wild, hij lijkt onvermoeibaar, het publiek hangt aan zijn lippen.
Na een magere toegift gaat plots het zaallicht aan. Geen concertbezoeker in de zaal heeft ooit eerder zo'n abrupt einde meegemaakt.

'When our time is up, when our lives are done, will we say we've had our fun?'
Lostprophets - Rooftops

Bakra

Journalistiek is voor mij nog altijd een vrij onbekend terrein. Ik ben natuurlijk nog niet eens afgestudeerd en laat ik eerlijk zijn: veel ervaring heb ik niet. En toch kan ik al wel een beetje zeggen wat me makkelijk af gaat en wat minder.
Met weinig ervaring kom je in dit vak al wel een heel eind. Je bluft makkelijk een eind weg en leert al snel om mensen te beoordelen en in te spelen op hun karakters - ook een groot voordeel op andere gebieden in het leven. En toch was ik twee weken totaal uit mijn comfort zone.
Een studiereis bracht me in Suriname: het land van het lekkere eten, de mix van culturen en het gemakkelijke leven; no spang. Eigenlijk trok het land mij in eerste instantie helemaal niet, en was ik alleen van de partij om ook maar eens met school naar het buitenland geweest te zijn. Om vooral niet te spreken over het idee dat ik had over het bedrijven van professionele journalistiek...
Het leven voor een bakra in Suriname is even wennen. Het land loopt over van de Nederlandse stagiaires en Surinames kijken dan ook niet op van een blondine meer of minder, maar als buitenlander loop je toch wel tegen een paar dingen aan.
Het begint er al mee dat je bij het aanvragen van een visum absoluut niet moet vermelden dat je journalist bent (wordt); Suriname houdt niet van betweterige/kritische journalisten (sowieso niet van Nederlanders die (denken) het beter (te) weten).
Bij het maken van afspraken moet je er rekening mee houden dat het best wel eens zo kan zijn dat jouw gesprekspartner niet of te laat komt opdagen (er zijn natuurlijk uitzonderingen) en kan het voorkomen dat je lang door moet vragen of regelmatig instanties moet terug bellen voordat je de gewenste persoon aan de telefoon krijgt.
Daarentegen is het wel veel makkelijker dan in Nederland om rechtstreeks een directeur of politicus te spreken te krijgen: er zijn maar weinig persvoorlichters. Ook moet je niet gek opkijken dat als je bij iemand thuis een interview houdt, je direct wordt opgenomen in iemands familie. De gastvrijheid en vriendelijkheid van Surinamers is grenzeloos en het zorgde ervoor dat ik me gelijk geaccepteerd voelde, al was ik dan nog een bakra.
Tegen het einde van onze studiereis (een woord waarmee je bij instanties veel voor elkaar krijgt) merkte ik dat ook ik opeens veel minder het nut van tijd zag en dat ik makkelijker werd met het nakomen van afspraken. Ik ging een stuk relaxter naar huis, dan dat ik twee weken daarvoor was aangekomen.
In Nederland is het helaas wel makkelijk om snel in je oude ritme te vervallen. Nu drukken afspraken en deadlines weer zwaar op mijn schouders en ben ik letterlijk ziek geworden van de stress.
Een paar wijze lessen heb ik gelukkig wel geleerd, waaronder no spang.

'I don't care what you think, as long as it's about me'
Fall Out Boy - I Don't Care

Kings in HMH

Bij een concertbezoek word je vaak getrakteerd op een extra show, namelijk het voorprogramma. Hoewel het publiek niet om deze acts heeft gevraagd, worden de bands van een voorprogramma vaak wel enthousiast ontvangen en werkt het als opwarmertje voor de echte artiesten.
Bij het 30 Seconds To Mars concert afgelopen dinsdag in de Heineken Music Hall mochten er maar liefst twee bands de rockband inluiden. Opener Lost Alone bleek echter een grote teleurstelling: hun heavymetal sound was niet iets dat 30-liefhebbers verwachtten.
Street Drum Corps maakte de verwachtingen ook niet helemaal waar, al was de frontman energieker en leuker om naar te kijken. De percussieband was vooral verrassend door hun opmerkelijke performance, inclusief het gebruik van vaten, containers, keukengerei en sportattributen. Na wat gegoogle wordt duidelijk dat het niet zomaar een band is, maar dat leden van Good Charlotte, No Doubt, Bad Religion en Linkin Park al het podium met het drietal hebben gedeeld. Ook hebben ze op de Van's Warped Tour gespeeld en is Bert McCracken van The Used een groot fan. Niet te snel oordelen over deze formatie, dus.
Maar net zoals de avond een moeilijke start had, zo ook de frontman van 30 Seconds Jared Leto. De eerste nummers van de Into The Wild Tour klonken moeizaam en schreeuwerig, wat ook kwam door het slecht afgestemde geluid. Helaas betaalde Leto hiervoor de prijs en leek hij moeilijk op gang te kunnen komen. Aan de energie van het publiek lag het in ieder geval niet; zelfs de ingewikkeld geïnstrueerde mosh pit ('Clockwise' - aldus Leto) kwam goed uit de verf. Mede door het ruige Buddha For Mary en Search And Destroy.
Leto's stem was later op de avond helemaal in orde. De oudere nummers A Beautiful Lie, The Fantasy en From Yesterday klonken zoals ze horen en de aandacht van het publiek leek de frontman energie te geven (op internet schrijven veel fans dat hij stoned was - en inderdaad, Leto blijkt een groot fan te zijn van de vrije regels in Nederland).
Grote hoogtepunten waren Leto's vertoning op het vipbalkon en de uitvoering van de single Kings and Queens, waarbij vooraanstaande fans het podium mochten beklimmen. Zij zullen de avond van hun leven gehad hebben, voor de rest was de show overall een mager aftreksel van het album This Is War.

'These lessons that we've learned here have only just begon'
30 Seconds To Mars - Kings and Queens

HIM - Screamworks: Love In Theory And Practice, chapters 1-13

Fans hebben lang moeten wachten op een nieuw album van de Finse Lovemetal band HIM (His Infernal Majesty). Het vorige album, Venus Doom, verscheen in 2007 en was voor velen een beetje een teleurstelling: het bevat een klein aantal nummers en de band leek meer de metal kant op te gaan dan voort te bouwen op hun oude geluid, namelijk melodische rock.
Maar nu is er de volgende plaat, die naar mijn idee de ware opvolger is van Dark Light (2005). Met Screamworks gaan de Finnen de richting op waar ze al jaren naar op weg lijken te zijn. Het is een volwassen, serieus album over liefde, dood en hoop. Geen nieuwe thema's, maar ze worden op een frisse manier gebracht, het geluid is bombastischer en steviger.
De eerste single Heartkiller is een nummer dat te vergelijken is met eerdere singles als Vampire Heart, Rip Out The Wings Of A Butterfly of Killing Loneliness: een nummer dat muzikaal gezien niet alleen liefhebbers zal aanspreken, maar ook nieuwe fans zal trekken.
Ook het openingsnummer In Venere Veritas (In seksueel verlangen/liefde ligt de waarheid) klinkt aantrekkelijk: zanger Ville Valo laat weer zien dat hij net zo goed een zanger is als tekstschrijver en benadrukt dat hij evengoed kan zingen als schreeuwen (iets wat hij vooral niet moet afleren - het is de kracht van een band als HIM). Vooral de brug in het nummer is mooi om te horen. Het is waarschijnlijk het meeste popnummer op het album, hoewel Scared To Death ook toegankelijk is.
Wat rustigere nummers doen het op de plaat ook goed. Disarm Me (With Your Loneliness) laat de gevoelige kant van de rockers zien, incluis een mooie gitaarsolo, en ook bij het slotnummer The Foreboding Sense Of Impending Hapiness lijkt het voor de band belangrijk te zijn dat ze alles uit de kast trekken. Elk nummer is een potentiele single, al is het de vraag of ze het in Nederland goed zullen doen.
Er zijn verschillende versies van het album op de markt: de enkele cd, een dubbel cd en een box (met artwork). De special edition bevat een extra cd met acoustische versies van een paar nummers. Een leuke toevoeging voor de echte bewonderaar, maar anders stelt het niet veel voor en wordt het na een tijdje saai.
Voor wie HIM live wil zien, wordt het in Nederland de komende tijd lastig. 9 Maart komt de band wel naar Paradiso, maar de kaarten zijn al lang uitverkocht. Ze gingen overigens al in de voorverkoop voordat Screamworks hier uit was - betekent dat dat HIM eindelijk een groter bereik heeft, in plaats van alleen tienermeisjes aan te spreken die vallen voor Valo's charmes? De band heeft het in ieder geval dik verdiend.

'I'll write down everything I have learned and edit it down to a single word'
HIM - Heartkiller

http://www.youtube.com/watch?v=Nl4CDia-OII

Untitled

In Schrijven Magazine las ik dat het bij een songtekst voornamelijk draait om de titel. Nu ben ik waardeloos in het onthouden van titels, en dan voornamelijk van nummers - al is het nog van een artiest waar ik weg van ben. Voor mij doet de titel er dan ook niet echt toe.
De schrijver van het artikel zegt dat hij het raar vindt dat de titel zo belangrijk is en vindt: ach, er moet toch iets op het doosje staan. Vaak is de titel de kernzin of -woord van het lied, een stukje dat steeds terugkeert of dat bij de luisteraar blijft hangen. Hij zou niet van buiten de tekst mogen komen, maar moet eruit voortkomen. Dan is het niet zo gek dat het nummer om de titel wordt heen gebouwd.
En da's handig, want op deze manier is het makkelijk om een nummer te onthouden en kun je het er over hebben met iemand anders (want het is niet zo dat ik dan maar een stukje zing, als ik niet op de titel kan komen...). En vaak werkt dat ook wel, zelfs bij mij. Zoals bij American Idoiot of Warning van Green Day, Killing Loneliness van HIM of I Caught Fire van The Used.
Maar vaak heeft de titel weinig tot niets met het nummer te maken. Het is zelfs zo dat deze er niet uit voortkomt of niet is gebaseerd op de tekst. Creatief, true, maar ook wel eens vervelend. Pete Wentz Is The Only Reason We're Famous van Cobra Starship is zo'n voorbeeld: bij gebrek aan beter (vermoedelijk) wordt de naam van een collega gebruikt.
Andere titels hebben wel overeenkomsten met de inhoud, maar zijn geen kernzin of -woord, zoals bij Brick By Boring Brick van Paramore. Erg creatief vind ik Fall Out Boy, en deze band is dan ook een geval apart. Titels als Disloyal Order Of Water Buffaloes, Headfirst Slide Into Cooperstown On A Bad Bet, I'm Like A Lawyer With The Way I'm Always Trying To Get You Off (me & you), Our Lawyer Made Us Change The Name Of This Song So We Wouldn't Get Sued en I've Got A Dark Alley And A Bad Idea That Says You Should Shut Your Mouth (summer song) zijn eerder regel dat uitzondering.
Een andere band die ook dol is op dit soort nietszeggende titels (alhoewel, daar valt ook wel weer heel wat over te zeggen - want misschien zeggen deze titels juist wel meer dan het nummer zelf), is Panic! At The Disco (The Only Difference Between Martyrdom And Suicide Is Press Coverage, London Beckoned Songs About Money Written By Machines en There's A Good Reason These Tables Are Numbered Honey, You Just Haven't Thought Of It Yet). Overigens heeft Panic dit bij het laatste album afgezworen en zijn er titels als Nine In The Afternoon en The Piano Knows Something I Don't Know - fragmenten die netjes in de tekst terugkomen.
Titels met daarin getallen zijn ook geliefd: 27 (Fall Out Boy), L490 (30 Seconds To Mars), 22 (Lily Allen) en 40' (Franz Ferdinand).
Kortom, als je als artiest wil dat het gros van de luisteraars onthoudt waar het nummer over gaat, dan is het handig om een titel aan het nummer te geven dat de inhoud van de songtekst weergeeft. Maar erg creatief is dat niet, en ook niet altijd even makkelijk (aangezien niet alle nummers netjes een refrein hebben en dus geen woorden die terugkomen). Een andere oplossing is om de titel wel de lading van de boodschap te laten dekken. Maar een ding is zeker: als er ook nog maar een nummer uitkomt dat Untitled heet, dan heeft die artiest voor mij echt onder de maat gepresteerd.

'I don't just want to be a footnote in someone else's happiness'
Fall Out Boy - Headfirst Slide Into Cooperstown On A Bad Bet

Clarkson rockt HMH

Even was het gister avond onduidelijk wie de hoofdact was. Want bij het voorprogramma van Kelly Clarkson leek iedereen vergeten te zijn dat ze niet voor de band Parachute waren gekomen, maar voor de Amerikaanse zangeres.
De band uit de Verenigde Staten stond donderdagavond samen met Clarkson in de Heineken Music Hall en verrasste het publiek met een spetterend optreden en catchy nummers. Onverwacht was de bijdrage van saxofonist Kit French; hij geeft met het instrument de nummers een melodische klank, gecombineerd met alternatieve rock. Zanger Will Anderson blijkt een rasartiest en weet de toeschouwers binnen een nummer om zijn vinger te winden. De single She Is Love van het nieuwe album Losing Sleep en sexy Anderson beloven hier in Nederland veel tienermeisjes het hoofd op hol te gaan brengen.
Hoewel Parachute een half uur alle aandacht kreeg, kon de band niet voorkomen dat de gedachte aan hen naar de achtergrond werd gedrukt toen Clarkson eenmaal het podium besteeg. De kleine, forse zangeres blijkt net als op haar albums live lekker stevig te kunnen zingen, inclusief mooie uithalen, waardoor de poprocksound goed tot zijn recht komt.
On stage lijkt Clarkson lekker zichzelf te zijn: ze richt zich tot het publiek, gaat in op geschreeuw van fans vooraan, praat over haar leven, relaties en carrière en licht zelfs toe waarom ze bepaalde nummers heeft geschreven en waarom ze zoveel nummers covert ('Everyone always asks me what kind of music I like. I thought, well, I can just perform it.').
Zo komt haar liefde voor de band Black Keyes tot uitdrukking in het nummer Lies ('You should download it, trust me, you'll love me for it') en laat Clarkson haar muzikale talent zien in de medly van That I Would Be Good (Alanis Morissette) en Use Somebody (Kings Of Leon).
Toch speelt Clarkson maar zes nummers van het nieuwe album en gaat de meeste aandacht naar nummers van het album Breakaway (2004). Deze doen het veel beter bij het publiek, zelfs zo goed dat de zangeres besloot om hele refreinen niet zelf te zingen.
Extra aandacht gaat naar Clarkson's DJ en de twee achtergrondzangeressen: verschrikkelijk goede stemmen die helaas niet zoveel waardering krijgen als ze toekomt.
Clarkson, winnares van Idols in 2002, heeft een goede carrière weten op te bouwen en heeft zich voldoende afgezonderd van het Idols-sfeertje, door haar eigen plan te trekken. Als ze dat de komende jaren blijft doen, kunnen we nog heel wat van haar verwachten.

'Everything, it felt so right, unbreakable, like nothing could go wrong'
Kelly Clarkson - Behind These Hazel Eyes

http://www.wearaparachute.com/

Persoonlijk

Gelezen in NRC Next: 'Jonh Lennon zei ooit dat The Beatles populairder waren dan Jezus Christus. Deze uitspraak kwam hem op zware kritiek te staan van het Vaticaan. Maar de ruzie is bijgelegd, zo blijkt uit de top-10 van favoriete platen van het Vaticaan die L'Osservatore Romano publiceerde. En wie staat op een? Juist, The Beatles met Revolver. Terwijl dat album vol staat met verwijzingen naar drugs, zoals 'Tomorrow Never Knows'.'
Is muziek ook niet een soort religie? Zoals ik vandaag gelezen heb in een stuk van een klasgenootje, zijn er veel overeenkomsten. Het een hoeft het ander ook niet uit te sluiten, juist helemaal niet. Bij de rockband Kings Of Leon speelt geloof bijvoorbeeld een grote rol - trouwens, zijn veel Amerikaanse artiesten niet gelovig? Spears doet samen met Madonna en vele anderen aan Kaballah, Bob Dylan en U2 verwerken bijbelteksten in hun nummers.
Bij religie en bijvoorbeeld het uiten van een geloof door bidden, is het 'ervaren van samenzijn' belangrijk, net zoals dat bij een popconcert is. Ook daar draait het voor een groot deel om het deeluitmaken van iets, onderdeel zijn van iets en samen ervaren wat dat dan is. Muziek is, als je het zo bekijkt, eigenlijk een soort bidden.
Muziek kan veel met en voor je doen - net als religie. Dat dat heel persoonlijk is, behoeft geen uitleg - wel is het leuk om na te gaan wat dat dan voor jou betekent. Mijn docent vroeg ons om de hele samenleving, zoals wij die ervaren, in te delen in bepaalde typen mensen. Ik deel ze in naar aanleiding van muzieksmaak. Je hebt de Hardcoreders, de Boy/girlband-liefhebbers, Rockers, Punkers, Metalgasten, Gospelzangers, Jazzers... - de lijst is eindeloos. Maar ik denk dat als je iedereen in zo'n verdeling zou onderdelen, je een interessant overzicht krijgt.
Muziek, welk genre dan ook, is volgens mij een geloof op zich. Dus als mij gevraagd wordt of ik iets geloof, zeg ik niet meer: 'ik ben een ietsist', maar 'een Muziekist'.

'Tell me would you kill to save a life - tell me would you kill to prove you're right'
30 Seconds To Mars - Hurricane

http://www.youtube.com/watch?v=SVUzTZ5dgwQ

Spelen

Sven did it again. Er wordt de komende weken ontzettend veel van de arme jongen verwacht, al heeft hij daar ook wel zelf voor gezorgd. Maar het is een feit, je kunt er niet om heen: Nederland heeft een nieuwe schaatsheld, Sven Kramer (die van de Plus ijsknuffels).
Ik heb niets met sport. Maar het schaatsen trekt toch al wel zo'n vier jaar mijn aandacht. En dat komt inderdaad alleen door die jongen met dat leuke koppie - het heeft werkelijk niets met de sport zelf van doen.
Ik zal de komende twee weken dan ook niet elke dag de Olympische Spelen in Vancouver volgen, alleen wanneer het mij uitkomt. Alleen wanneer het om een persoon draait, en minder om de sport - zoals bij Kramer het geval is. Eigenaardig hoe hij van zichzelf (en daar zitten ongetwijfeld wel meer mannetjes achter) een brand heeft weten te maken (want spaar ik zegels voor een paar plushen beesten omdat ik ze schattig vind, of om wie ze vasthoudt?).
Maar eigenlijk maakt het me niet zoveel uit. Het is gewoon vermakelijk om naar hem te kijken.
Gisteravond reed hij de eerste rit op de Spelen: 5000 meter. Na Kramer waren er nog drie ritten - die waren nog spannender dan zijn eigen rit. Ook voor hem (want nagelbijtend en hoofdschuddend).
Al snel bleek dat hij niet verslagen zou worden, waarop hij de baan overstak, over het hek klom, onderweg nog een en ander sloopte, om bij paps en mams in de armen te vallen. Onthaald als een volksheld, met een staande ovatie. Wat is het toch met hem?
Ik denk dat het te maken heeft met het feit dat hij zo lekker zichzelf is. En dat ook blijft, ook net na het behalen van een gouden medaille op de Olympische Spelen - geen grijntje kapsones. Een of andere verslaggeefster vroeg hem na de rit of hij even voor de camera op wilde noemen wie hij is, voor welk land hij rijdt en wat hij net gewonnen heeft. Kramer: 'Ben je gek?! Dat ga ik niet doen. Wat een onzin.' Hij weet waarvoor hij staat.
Van Kramer hebben we denk ik nog niet het laatste gezien. Maar dat betekent niet dat voor hem de rest van de Spelen nu vlekkeloos zal verlopen. Ik ben zelfs bang dat er nu nog meer druk op hem ligt: iedereen verwacht dat hij toch wel even wint.
Voorlopig geniet ik nog even van alles en iedereen die zijn hoofd en lichaam 'misbruikt' voor goede reclame. Ik heb men al horen zeggen dat het eigenlijk jammer is dat de Plus geen knuffel verkoopt die op hem lijkt.

'Hell or glory, I don't want anything in between'
Fall Out Boy - She's My Winona

Spontaan

Een paar jaar geleden hoorde ik voor het eerst in mijn omgeving dat Valentijn niet leuk is, want 'veel te commercieel, de concerns zijn uit op je geld en totale neppe romantiek'.
Oké, dacht ik toen. Dat vind ik eigenlijk ook. Misschien had het er iets mee te maken dat ik toen nog niemand had om Valentijnsdag mee te vieren. Maar ook was ik geen stille aanbidder, laat staan dat ik vermoedde dat ik er zelf een had. Kortom, me aansluiten bij de meerderheid was niet zo'n probleem. Ik kon lekker doen alsof ik recht van spreken had, terwijl dat natuurlijk helemaal niet zo was.
Nu hoor ik echter nog steeds hetzelfde oordeel over de dag des Liefde. Hoewel de winkels volstaan met hartjes, knuffels, chocola en andere dingen die op een vage manier de liefde moeten verklaren aan een ander, hoor ik iedereen zeggen dat ze niets aan Valentijn doen. Maar waarom besteedt elke winkel er dan toch zoveel aandacht aan?
Dat moet betekenen dat er wel degelijk mensen zijn die vrolijk worden van Valentijn. Dat er niet alleen mensen zijn die zich op zo'n dag totaal alleen voelen of beledigd omdat hun geliefde heeft besloten niet even iets extra's te doen. Maar waar zijn die mensen dan? De enige mogelijkheid is dat zij, degene die er voor uitkomen een hekel te hebben aan Valentijn, er eigenlijk dol op zijn. Maar dat niet durven te vertellen. Zijn ze bang om veroordeeld te worden? Bang om voor hun eigen mening uit te komen? Makke schaapjes, net als ik eerst?
Ik denk dat het tegenwoordig origineler is om Valentijn wel leuk te vinden, dan niet. Want is Valentijn nou zoveel erger dan Kerst? Daar doet ook iedereen aan mee, en niet eens vanuit religieus oogpunt, maar omdat het is aangeleerd. Dan is Valentijnsdag nog iets dat je kunt snappen, kunt relativeren vanuit een bepaald oogpunt. En ook als jij dit jaar geen Valentijn hebt, is al dat snoep nog ergens goed voor.
Volgens Wiki is Valentijn een dag waarop geliefden elkaar extra aandacht geven (''Extra' aandacht? Laat me toch eens met rust, man') met cadeautjes, bloemen of kaarten. 'Een meisje moet een brief schrijven aan de jongen, en de jongen een roos geven aan het meisje'. Kijk, als er dingen worden opgelegd, is het al een stuk minder mooi.
Ik ben dit jaar voor een heel originele Valentijn: schrijf nu eens zelf je kaart, verzin zelf een cadeautje. Maar ik snap ook wel dat het zo niet werkt. Want waarom zouden we zo ons best doen, als een winkel het kant en klaar aanlevert? Nu is het een dag waarop je alles uit handen geeft, terwijl het toch eigenlijk om iets heel anders gaat.

'My tongue is lost, so I can't tell you - please just see it in my eyes'
Snow Patrol - Headlights On Dark Roads