Bolletjes

Tijdens een workshop Filmkritiek in het filmhuis van Den Haag, spraken de gasten (vooraanstaande filmcritici) over het beoordelen van films. Journalisten krijgen vaak een week voor de premiere een voorvertoning van een nieuwe film te zien, zodat ze op de dag van release een review klaar hebben liggen voor in de krant.
Vaak, vertelden zij, staan er dan mensen van het management (Dinsey, Pixar, enz) bij de deur te wachten, om meteen een quote te ontfutselen, zodat er op de filmposter kan: 'Geweldige film, een must-see voor iedere liefhebber van gruwel, bloed en rampspoed' - de Volkskrant. Weinig critici laten zich zo overvallen: liever laten zij de indrukken die ze hebben opgedaan even bezinken om vervolgens een nachtje door te halen om een killer review te schrijven.
Een recensente van NRC kon moeiteloos een film indelen in het aantal 'bollen' dat het verdient: de NRC maakt geen gebruik van sterren, maar van ronde, rode bolletjes. Zo verdient de film die tijdens de workshop werd vertoond ('Tokyo!' van Michel Gondry, onderdeel van een drieluik - een surrealistische film over een meisje dat in een stoel verandert), er zeker drie: 'Wel leuk, ga maar kijken.' Een ander, wat oudere criticus, is het daar niet mee eens: 'Hooguit twee: een tussendoortje'.
Ik schreef al eens over mijn afkeuring van hokjes, ik hou ook niet van labels. Ik lees vaak filmrecensies, maar trek me er eigenlijk niets van aan: als een film bijvoorbeeld in de NRC Next twee sterren krijgt, betekent het niet dat ik die niet ga zien, omdat de NRC zegt dat het niet veel soeps is. Sowieso wil ik ook best eens films zien waarvan ik van te voren weet dat het niet veel indruk zal maken: ik ga niet alleen naar een film als ik zeker weet dat het wat is. Wat is daar interessant aan?
Ik kan het niet helpen, dat ik me meteen afvraag waar de andere sterren/bollen dan voor staan. 1 moet wel 'diep teleurstellend' zijn, 4 'zeer de moeite waard' en 5 'nog nooit iets beters gehad'. Als we zo gaan beginnen, is het niet moeilijk om deze waardering aan alles om ons heen te geven. Eten, feestjes - en zelfs (nieuwe) liefdes. Het is een makkelijke manier om te bepalen hoe je over iets denkt en of het zin heeft om er mee door te gaan. Maar hypocriet is het ook wel.
Want wie zijn wij zijn wij om dingen zo te beoordelen, af te schieten als wij dat nodig vinden? Het is hetzelfde met een filmrecensie: je kunt de mening waarderen, maar om voor jezelf een oprecht beeld te creeeren, moet je het toch echt eerst zelf gezien hebben.

'Is this the real life, is this just fantasy?'
Queen - Bohemian Rhapsody