Dag opa

Nooit meer een koekje bij de thee. Nooit meer lauwe koffie, met veel te veel melk. Nooit meer spelen met treintjes, nooit meer je kleinkind zomaar een briefje van tien in de hand stoppen, omdat je zo gul was. Nooit meer gekibbel van de dames op de afdeling, nooit meer een liefdevolle aai over de bol. Nooit meer me opwarmen in jouw grote handen, die hun hele leven zo hard hebben gewerkt. Nooit meer verdrietig omdat je de laatste tien jaar zo slecht zag. Nooit meer zeker weten dat we aan jouw goede kant zaten, bij het oor waar je nog wel wat mee hoorde. Nooit meer luisteren naar jouw vele verhalen, over vroeger, de wereld die nog wel zo dicht bij je was; de oorlog, je werk bij de Shell of als loodgieter, je familie en je broertje, over je leven in Coevorden. Nooit meer je duwen in de rolstoel, met die gekke hoofdsteun en die vervelende voetenplankjes. Nooit meer aan je veters trekken, of knopen van je overhemd trekken. Nooit meer op de tafel tikken, totdat de medebewoners van Roef er gek van werden - maar ze vonden het ook wel leuk, want je was de enige man op de kamer. Nooit meer op zoek naar je schoenen, je overhemden of het scheerapparaat: erg netjes waren ze bij Hannie Dekhuizen niet, wel lief. Nooit meer verbazen over de akelige ziekte die je al jaren in zijn greep had; nooit meer ongrijpbare voorvallen of zorgen om je maken. Nooit meer grapjes over je grote oren, nooit meer gissen naar alle gedachtes en herinneringen die zich afspeelden in dat kale, bolle hoofd, achter je blauwe ogen. Nooit meer zeggen 'Dag opa, tot de volgende keer', en weten dat je er niets van begrijpt. Nooit meer jouw eeuwige humor, jouw opmerkelijk geestige opmerkingen over de wereld om je heen of in je hoofd. Nooit meer vastbinden op bed, nu ben je eindelijk vrij. Eindelijk vrij, om alles los te laten dat je nog hier bij ons hield. Hoeveel dat ook was.