Als ik zo terug denk, was het voor mij al snel duidelijk 'wat ik wilde worden, later als ik groot ben'. Nog voordat we in groep acht serieus met het vraagstuk bezig gingen, stond het voor mij als een paal boven water: ik word journalist. Bijna nooit heb ik iets anders gewild.
Bijna nooit. Want dromen van vroeger vergeet je niet zo snel. Ik weet bijna zeker dat er een periode is geweest waarin ik prinses wilde worden. Ik was nu eenmaal een 'meisjes meisje' (sorry voor de afschuwelijke term). Gelukkig, kan ik wel stellen, ben ik over deze ambitie heen en daarna ging ik het zoeken in de wat meer realistische beroepen.
Er is een lange tijd geweest dat ik zeker wist dat ik later met een vriendinnetje een High Thea restaurantje zou openen. Mijn vriendinnetje zou dan alles regelen, ik zou zorgen voor de gebakjes en lekkernijen. Ik ben nog steeds erg dol op het bakken van cake en dergelijke (ook al is dat tegenwoordig geen kunst meer, dankzij de pakken van Koopmans en Dr. Oetker), maar de vriendschap is allang voorbij en daarmee is ook een beetje de droom vervlogen. Ik sluit echter niet uit, dat het een goed reddingsplan is, mochten er de komende tien jaar nergens meer journalisten aangenomen worden.
Klasgenootjes hadden vaak ambities als advocaat, dierenarts, piloot of zangeres. Ik heb nooit verder gekeken dan mijn neus lang is en besloot dat te gaan doen waar ik dacht dat ik goed in ben: schrijven. Een riskante keus. Want wie zegt dat ik zo leuk schrijf als ik zelf denk? Krantenartikelen, achtergrond verhalen en interviews: het is voor mij allemaal geen probleem meer. Opiniestukken en recensies des te meer. Want daarin komt de persoon die ik ben, en waar ik voor sta, naar voren. Zolang ik objectief kan zijn, ben ik in mijn element, alles daarbuiten vind ik nog steeds wat eng.
Al vanaf kinds af aan ben ik dag en nacht bezig geweest met hetgeen wat ik het allerliefste doe: schrijven. Ik vind het mooi dat ik daar mijn beroep van kan maken. Maar het is een pad waarvan ik niet meer wil afwijken. En aangezien de huidige situatie voor journalisten niet optimaal is, begin ik me een beetje zorgen te maken. Want hoe zeker is het eigenlijk, dat ik dit de rest van mijn leven mag blijven doen? Nog een half jaartje school. Maar ik vrees dat ik, in plaats van mij te storten op het vak dat ik zo graag doe, me nog maar eens moet gaan verdiepen in al de andere dingen die me aanspreken. Just to be sure.
'I'm just a painter and I'm drawing a blank'
Fall Out Boy - Don't You Know Who I Think I Am?
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten