Lijstjes. Ik ben gek op lijstjes. En aangezien het einde van het jaar nadert, is het tijd voor een van de belangrijkste lijstjes van het jaar: best releases 2009.Vorig jaar, toen ik nog werkzaam was bij een platenzaakje, werd me ook gevraagd om zo'n lijstjes op te stellen, van de tien beste platen die dat jaar waren uitgekomen. Maar aangezien ik toen net in het wereldje kwam kijken, was het een pittige klus om tien platen te vinden die ik de moeite waard vond om te noemen en waarmee ik kon aankomen bij mijn collega's.
Dit jaar was het een stuk minder moeilijk. Met name omdat ik mijn #1 band met stip op nummer 1 kan zetten. Green Day kwam in mei met de lang verwachtte opvolger van wereldwijd succes American Idiot: 21st Century Breakdown. Hoewel het toch niet aan al mijn verwachtingen voldoet en het een beetje blijft hangen in vergane politieke situaties - ik zou mijn jarenlange respect voor de band teniet doen, zou ik het album niet op de eerste plaats zetten.
Op #2 volgt een album dat, was 21stCB er niet geweest, zeker op #1 zou hebben gestaan: Artwork van The Used. Mijn interesse in de band volgde op een zekere hysterie rondom een andere band, maar heeft zich bewezen als een waardevolle en unieke aanvulling tot mijn verzameling van bands waarvan ik absoluut niets wil missen. Met het bijzondere, emotionele nummer Kissig You Goodbye, dat zelfs mijn moeder ontroert, weet de band mijn eeuwige respect te winnen.
#3 wordt opgevuld door Brand New Eyes van Paramore, nog zo'n parel van een band die door fascinatie wat betreft anderen bij mij interesse heeft opgewekt. Het inmiddels derde studio album van de formatie met Hayley Williams (een rockchick te vergelijken met Avril Lavigne en Kelly Clarkson, wat ze zelf niet erg kan waarderen). Vooral Decode, de soundtrack van vampierfilm Twilight, ligt aangenaam in het gehoor.
Op #4 staat een album dat niet kan ontbreken in mijn lijstje: het live album van Pink: Funhouse Tour. Op #5 volgt een verrassing. Het is een band die ik jaren geleden op een festival eens live heb gezien, maar welke me toen niet echt kon boeien. Maar met The Resistance blijkt Muse een band die verassend uit de hoek komt. Vooral Uprising en Resistance zijn nummers die fel en dringend klinken - hoewel erg overeenkomstig met nummers van Queen.
Nummer #6 is voor Franz Ferdinand met Tonight. Vooral het concert dat ik van ze heb gezien in november heeft me tot een Franz Ferdinand mania gedreven. Op #7 staat een band waarvan ik nooit lyrisch ben geweest, maar met dit album hebben ze me toch weten te overtuigen: Within Temptation met An Accoustic Night At The Theatre. Na verschillende optredens waarbij zangeres Sharon Den Adel niet zuiver van stem was, had ik het een beetje gehad met de band. Op dit album blijkt ze toch wel degelijk goed live te kunnen zingen en met single Utopia is helemaal niets mis.
White Lies met T
o Lose My Life prijkt op #8. In eerste instantie kocht ik dit album om te weten wat hun sound is, om me voor te bereiden op hun concert op Pink Pop. Maar ze bleken meer dan 'alleen een bandje die ik wel wilde zien' en spreken met hun teksten over de dood erg tot de verbeelding.Ik heb een tijdje getwijfeld over de plaatsen 9 en 10. Ik kom tot de conclusie dat de volgorde me om het even is, maar het lijstje wordt afgesloten door Billy Talent met Billy Talent III en Lily Allen met It's Not Me, It's You. Allebei platen die zich lekker laten beluisteren op sombere dagen en aan de andere kant ook om je te laten realiseren dat het leven nog zo slecht niet is.
Kortom: het is een goed jaar geweest voor de muziek. Met de dood van Michael Jackson kwam er een einde aan de King Of Pop, maar tegelijkertijd zijn er ook een hoop nieuwe Kings en Queens bijgekomen. Daarover gesproken: ik ben erg benieuwd naar het nieuwe album van 30 Seconds To Mars This Is War (de eerste single Kings and Queens is veelbelovend) en vraag me af of ik die op de valreep nog in mijn lijstje moet opnemen.
'If you give me some room, there will be room enough for two'
Pink - Leave Me Alone (I'm Lonely)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten