Cube

De kantoorgebouwen langs de A6 worden in het donker altijd monsterachtige betonnen blokken. Zo rond zeven uur zijn de meeste mensen al naar huis, maar de lichten blijven collectief branden. Hierdoor ontstaan, tot en met zesentwintig hoog, duizenden blokjes bovenop elkaar gestapeld. Als kleine hokjes, afgeschermde werkplekken waar overdag iedereen in hun eigen wereldje aan het werk kan. Afgeschermd van de buitenwereld, alleen contact met anderen als die wordt opgelegd en afgedwongen. Maar verder eenzaam en afgezonderd, zoals het een goede eenling (werknemer) betaamt. De zogenaamde 'cubicles'.

Ik hou er uberhaupt niet van om mensen in hokjes te stoppen. Of dat nou op het werk is of in spreekwoordelijke vorm. Ik denk niet dat je iemand in een specifiek hokje kunt plaatsen, er komt altijd meer bij kijken. Een label omschrijft niet een totaal persoon, er zijn altijd meer kanten aan iemand te ontdekken, die toch echt niet in datzelfde hokje passen. Laten we zeggen: ik hou van rock muziek, maar ook van Disney films. Get my point?
De Rubiks Kubus intrigeert mij. Er is maar een manier waarop hij hoort, een manier waarop hij 'goed' in elkaar zit, waarop hij past. Waar iedereen zo ijverig zijn best voor doet. Terwijl het tegelijk wel een geheel is.

Wij zijn allemaal grote Rubiks Kubussen. We zijn opgebouwd uit ontzettend veel steentjes, blokjes, hokjes. En alleen al deze samen vormen ons, maken ons wie we zijn. Zonder de ander, zijn wij niet te beoordelen, zijn we niet compleet. En al doen we soms nog zo ons best om af en toe een hokje te verstoppen voor anderen, vroeg of laat komt deze toch weer naar boven. Maar ook net als in de puzzel: maar op een manier is hij zoals hij moet zijn. Pas wanneer ik al mijn blokjes op de juiste manier heb gecombineerd, zal ik het gevoel kunnen hebben dat ik geen buitenbeentje ben.

'How you'd have a happy life if you did the things you like'
Franz Ferdinand - The Dark Of The Matinee