Zwart

In de trein kwam ik vandaag tegenover een moslima in boerka te zitten. Ik deed alsof het me niet verbaasde, alsof het doodnormaal was. Ik staarde niet (althans, dat hoop ik) en liet niet blijken dat ik er van op keek - laten we eerlijk zijn: heel vaak kom je het niet tegen.
Maar het is natuurlijk helemaal niet doodnormaal. Tegenwoordig moet alles maar kunnen, alles moet geaccepteerd kunnen worden. We horen nergens meer van op te kijken, niets is te gek. Maar is dat nu eigenlijk wel zo? Is het doodnormaal?
Ik vind eerlijk gezegd van niet. Ik keek er namelijk wel van op. Ik vond het wel een beetje raar. Een beetje eng zelfs. Opeens had ik zo'n zwarte waas voor me - best intimiderend.
Ik heb er absoluut niets op tegen - zolang het allemaal vrijwillig is. Ik vind wel dat het zonde is om een vrouwenlichaam zo weg te stoppen, te verbergen, maarja: iemand kan er volledig achter staan. Is dat niet zo en wordt het door anderen opgelegd, dan is het een ander verhaal. Dan vind ik het ronduit barbaars.
En ik kon het niet helpen, maar ik bleef me maar afvragen wat de dame in kwestie (een jonge vrouw - voor zover ik dat kon zien) onder het gevaarte droeg. Ze had een zwarte Eastpak bij zich (ze bleef wel in het thema, dat moet ik haar nageven), wat voor schoenen ze droeg kon ik (jammer genoeg) niet zien. Maar het ging zelfs zo ver, dat wanneer ze haar ogen dicht had (ze sliep, met haar hoofd tegen het raampje aan, wat mij wel de kans gaf om haar af en toe stiekem gade te slaan), haar wimpers over de stof van de boerka heen vielen. Ze had prachtige ogen trouwens, een hele aparte kleur bruin met pikzwarte wimpers.
Af en toe schoten er gedachtes door mijn hoofd, over pikante lingerie (Marlies Dekkers, ofzo) en strakke topjes en een doodnormale spijkerbroek. Ik bleef maar denken: er zit vast een hoop verborgen onder zo'n doek. En daarmee bedoel ik eigenlijk: onder deze vorm van verhulling gaat vast een doodnormaal meisje schuil.